ต้องขอยกย่องในความพยายามของคุณศศินันท์เลยครับ ความจริงคืนนี้ ผมกำลังอยากจะเขียนบันทึกเรื่องความหลายหลายของเอเซีย เผอิญมาเจอความคิดเห็นอันนี้ เลยคิดว่าหยุดคิดก่อนดีกว่าครับ

ในบริบทของคนไทย อพยพหนีการรุกรานมาจากภูเขาอัลไตนั้น ผมไม่ค่อยเชื่อครับ มันเป็นการเดินทางไกลมาก เลาะขอบที่ราบสูงทิเบต (เพิ่งไปเที่ยวแถวเฉิงตู ในมณฑลเสฉวนมา) เห็นว่าแทบเป็นไปไม่ได้ที่จะอพยพผ่านมาทางนี้เลยครับ

มาเรือก็ไม่ได้เพราะน้ำเชี่ยวมาก ภูเขาสูงชัน มีเกาะแก่งจากหินหล่นจากภูเขาอยู่มากมาย -- แม้ในสมัยปัจจุบัน ซึ่งเห็นแล้วอิจฉาที่เขามีปริมาณน้ำจืดมหาศาลที่ไหลแรงตลอดเวลา แต่ตลอดทางก็มีเหมืองทราย ตลอดทางเช่นกัน คือทรายถูกน้ำพัดมาจนสามารถสร้างฝายเล็กๆ ตามริมน้ำเพื่อดักตะกอนที่ไหลมากับน้ำ ก็จะได้ทรายไปก่อสร้าง; เขื่อนพลังน้ำก็มีน้อยมากเมื่อเทียบกับปริมาณน้ำครับ

ในยุคของพลตรีหลวงวิจิตรวาทการ สยาม/ประเทศไทย กำลังต้องการความสมัครสมานสามัคคีเป็นอย่างมาก (เช่นละครเรื่องเลือดสุพรรณ ปี 2479 เพลงตื่นเถิดชาวไทย ปี 2480 เพลงต้นตระกูลไทย ปี 2497)

ความเป็นมาของคนไทย เป็นส่วนหนึ่งในอัตลักษณ์ของชาติ เป็นเรื่องที่สร้างความภาคภูมิใจในประวัติความเป็นมา และความเหนื่อยยากในการสร้างชาติ

ในเมื่อความเป็นมาของคนไทย มีส่วนสำคัญในการผูกใจคนไทยไว้ด้วยกันแล้ว ผมคิดว่าควรเร่งหาข้อสรุปครับ อย่าปล่อยแบบเรียนที่ใช้สอนเด็กไว้แบบนี้เลย

ผมต้องขออภัยที่ไม่สามารถย้อนไปได้ไกลกว่านี้ อายุไม่ถึงและไม่ได้ทำงานในสายนั้นครับ เขียนได้เท่าที่มีหลักฐานอ้างอิงให้ศึกษาเท่านั้นครับ