สวัสดีครับคุณพีี่ศศินันท์

จากที่ผมศึกษามาบ้าง และปฏิบัติมาบ้าง  อาจน้อยนิดถ้าเทียบกับคุณพี่

แต่ที่ผมได้อ่านมาผมกล้ายืนยันได้ว่า  คุณพี่เดินในทางที่ถูกแล้วครับ  ผมอ่านงานของครูบาอาจารย์หลายท่านก็ไปในทางนี้ครับ  ต่างกันเล็กน้อยในเชิงเทคนิคครับ

หลายคนคิดว่าการที่เรามาสนใจเรื่องเหล่านี้จะต้องเป็นพวกที่ผิดหวังอะไรบางอย่าง  แล้วต้องเข้าวัด  แต่ผมว่าคนที่ปฏิบัติธรรมที่ก้าวหน้าส่วนใหญ่จะเป็นคนที่ไม่ได้มีความล้มเหลวในชีวิตมาก่อนแต่อย่างใด  คนที่ผิดหวังอะไรมาก่อนนั้นปฏิบัติธรรมแทบไม่ได้ผลครับ  เพราะเขามุ่งแต่จะให้หายอาการนั้นๆ อย่างเดียว  พอหายแล้วเขาก็เลิก 

บางคนมาเพราะป่วย  แพทย์รักษาไม่ได้  ก็หวังแต่จะหายป่วยทางกาย  ทีนี้เขาจะรักษาทางใจก็ไม่เอาเพราะกายไม่หาย  แล้วก็ผิดหวัง  แล้วก็เปลี่ยนสำนักไปเรื่อยๆ  ยิ่งคนอกหักรักคุดนี่ก็คงลำบากเหมือนกัน  ก็อาจมีบ้างสำหรับคนในกลุ่มนี่ที่จะก้าวหน้าได้  แต่เขาต้องมีบุญที่สั่งสมมาพร้อมแล้วด้วย

ขอบคุณสำหรับประสบการณ์อันมีค่า  เป็นตัวอย่างที่ดีสำหรับตัวผมเองและคนอื่นๆ ครับ

แล้วจะรอคอยประสบการณ์ตรงในบันทึกถัดๆ ไปครับ

ธรรมะสวัสดีครับ