สวัสดีค่ะคุณเม้ง

เข้ามาเป็นครั้งที่สอง เพราะโพสต์ไม่ได้

ปลาที่ว่ายเข้าหาอาหารทำให้เบิร์ดคิดถึงคนสี่กลุ่มค่ะ

พวกแรกจะรี่เข้าหาเป้าหมายเลย คงเหมือนปลาที่ไล่ฮุบอาหาร ได้เป็นตัวแรกๆนะคะ พวกนี้มักจะแข็งแรง  ตัวโต  ไม่สนใจว่าจะกระแทก กระทบใครหรือทำให้ใครเจ็บบ้าง..สนใจแต่ตัวเองและเป้าหมายเท่านั้น ผลที่ได้ถือว่าเป็นสิ่งที่ " สมควร " ได้แล้ว...ส่วนใหญ่ไม่คำนึงถึงสิ่งใดนอกจากตัวเอง  ได้งานจริงแต่มักเหนื่อย เครียด และไม่มีความสุขเพราะไล่ฮุบเอาอย่างเดียว

พวกที่สองจะดูก่อนว่าเป้าหมายนั้นอยู่ที่ใด และควรทำอย่างไรก่อนจะลงมือ...คงเหมือนปลาตัวที่ " ดู " ก่อนว่าขนมปังนั้นจะตกไปตรงไหนและอยู่ใกล้กับขนมปังก้อนไหนมากที่สุดมั้งคะ  พวกนี้จะสุขุม  รอบคอบ  มากกว่าพวกแรกและคิดหน้าคิดหลังรวมทั้งคิดเผื่อคนอื่น..ทำให้ได้ทั้งงานและความสุขไม่ต้องเจ็บตัวและผิดพลาดเพราะความใจเร็วของตัวเอง

พวกที่สามเป็นพวกที่เหลือแล้วถึงเอา...ถ้าเปรียบเป็นปลาก็เป็นตัวที่ว่ายอยู่ข้างล่างรอฮุบเศษขนมปังที่เหลือจากตัวอื่นๆ  ถ้าไม่เหลือก็อด...พวกนี้จะทำงานแบบตามคำสั่ง  ถ้าไม่สั่งไม่ทำ  เป็นพวกไม่ค่อยกระตือรือร้นเท่าไหร่  แต่ก็ไม่ทำร้ายใครเพราะขี้เกียจคิด อิ อิ อิ

พวกที่สี่เป็นพวกให้ก็ไม่เอา...พวกนี้จะมีสองกลุ่มย่อยค่ะคือกลุ่มแรกไปไหนไปด้วยถึงแม้จะไม่กินก็ตาม แต่บางทีก็จะขัดขาหรือเอาเท้าราน้ำเล่นเพราะว่างจัด

กลุ่มที่สองไม่ไปด้วยและไม่สนใจว่าใครจะทำอะไร เพราะฉันสร้างเองได้...กลุ่มนี้จะเป็นพวกที่ " สามารถ " อยู่ได้ด้วยตนเอง ถ้าเป็นปลาก็เป็นตัวที่อยู่วงนอก ไม่เข้ามาร่วมกับขนมปังที่โยนให้  พวกนี้น่าจะมีความสุขที่สุดเพราะ " ขอลิขิตชีวิตนี้ ด้วยตัวเอง " 

ดูแผนที่กับปลาสี่กลุ่มแล้วคิดว่าไม่เห็นจะต้องวิ่งเข้าเมืองใหญ่ๆเลยนะคะ...อยู่ข้างนอกก็ได้ ส่วนการกระจายความเจริญนั้นถ้าเกลี่ยออกข้างนอกได้ก็น่าจะดี แต่ควรเป็นความเจริญที่ " คิด " ก่อนอย่างดีด้วยนะคะ เพราะถ้าขนมปังเยอะเกินไป ปลากินไม่หมดน้ำก็เสียเหมือนกันค่ะ

ว่าแต่จะดีกว่ามั้ยคะถ้าให้ปลาหาอาหารเอง  อยู่เองตามธรรมชาติแทนที่จะมาพึ่งพิงเศษขนมปัง  ที่จะมีคนมาโยนให้กินเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ?