ที่ไม่ได้เข้ามาเขียนเลยเป็นเพราะว่าช่วงที่ผ่านมามีงานเข้ามาค่อนข้างมาก และประสบปัญหาหลายอย่างจนต้องกลับมานั่งคิดว่าจริงๆแล้วชีวิตของเราต้องการอะไร ในใจก็ตอบตัวเองได้แค่ว่าเราต้องการความสุข แต่พบว่าบ่อยครั้งที่คนที่ทำให้เรามีความทุกข์มากที่สุดก็คือต้วเราเอง ใจของเราเองที่มักนำความทุกข์มาให้ ไม่ว่าจะเป็นการตั้งความหวัง เมื่อไม่ได้อย่างที่หวังก็ทุกข์ การคิดมากคิดไปเองเป็นตุเป็นตะ สร้างเรื่องสร้างจินตนาการ การคิดแทนคนอื่นทั้งๆที่เขาไม่ได้คิดเช่นนั้น ความอยากที่อย่างให้เป็นอย่างใจ อยากให้คนคนนั้นเป็นอย่างใจ แต่พบว่าทุกอย่างไม่ได้บังคับได้เหมือนใจที่ต้องการ ทำให้ทุกอย่างมีแต่ความทุกข์ ถ้าใจเราเพียงแต่ปล่อยวางได้ก็คงดี ในหนังสือ “เข็มทิศชีวิต” ของคุณฐิตินาฏ ณ พัทลุง เล่าว่าความทุกข์ก็เหมือนกับลิงกำถั่ว ลิงมันชอบมาขโมยพืชผลในสวน ดังนั้นชาวสวนจึงวางแผนจับลิง โดยการเจาะรูในกับดับขนาดเอามือล้วงได้และในกับดักก็ใส่ถั่วไว้ พอลิงมันมาขโมยถั่วมันเอามือล้วงเข้าไปในกับดักได้แต่พอมันกำถั่วแล้วมันก็ดึงมือออกมาไม่ได้ทำให้มันถูกจับตัวไป ถ้าเพียงแค่มันแบมือมันก็จะสามารถเอามือออกมาได้ ก็เหมือนคนเราที่กำความทุกข์ไว้ไม่รู้จักปล่อยไม่รู้จักวาง คุณฐิตินาฏบอกว่าเหมือนการเอามืดแทงตัวเองซ้ำแล้วซ้ำอีกไม่ยอมวางมีดซักที แต่ทุกอย่างก็มีวันจบ ดังพระพุทธองค์ทรงตรัสว่า มีเกิดขึ้น มีตั้งอยู่ ก็มีดับไปเป็นธรรมดา