มาเยี่ยมคุณเม้งครับ

ได้อ่านบันทึกนี้แล้วนึกถึงเหตุการณ์ต่างๆ ทำให้เกิดคำถามว่าจุดไหนที่คนแต่ละคนจะพูดว่า ฉันอยู่แบบพอเพียง เพราะฉันเพียงพอแล้ว ผมปิ๊งกลอนบทนี้ขึ้นมาในใจครับ

พอเพียง คือเพียงพอ ต่อใดเล่า
ทำมากเข้า หาได้พอ ต่อวิสัย
ทำน้อยไป อดโซ โมโหหิว
ทำเท่าไหร่ ก็ไม่พอ ต่อจิตใจ
แล้วเมื่อไหร่ ถึงจะพอ ต่อใจตน...

สัมผัสอาจไม่ดีนัก แต่ขอแจมแบบ ขำ ขำ หลังอาหารกลางวันครับ