สวัสดีค่ะ

•  "ความรู้สึกในแง่ลบเหล่านี้ สะสมกลายเป็นพฤติกรรมของคนในพื้นที่ที่ต้องต่อสู้เพื่อตนเองและครอบครัว พฤติกรรมที่เห็นได้ชัดว่าเต็มไปด้วย ความตื่นตัวและระมัดระวังตนอย่างมากและตลอดเวลา"
• เห็นด้วยค่ะ  เพราะอยู่จังหวัดยะลา เหตุการณ์เหล่านี้จะเกิดบ่อย  จนเกิดอาการเก็บกดบ้างเป็นบางครั้ง อาจเป็นเพราะเหตุการณ์มันเกิดมา 3 ปีกว่า  ซึ่งถือว่ามันเรื้อรังเอาการ  ถ้าเปลี่ยนกับโรคร้าย ก็อยู่ในขั้นระยะเสี่ยง หรือระยะอันตรายทีเดียวแระ บางครั้งอารมณ์ก็อาจจะก้าวร้าว โมโหกับเหตุการณ์เป็นประจำ  เวลาขี่มอเตอร์ไซด์ไปทำงาน ก็จะคอยหวาดระแวง ใครขี่มอเตอร์ไซด์มาประกบ  หรือติดไฟแดงนี่ จะคอยสอดส่องดูทางกระจกรถบ้างล่ะ หันไปดูตรงๆ บ้างล่ะ  แบบไม่ไว้ใจไปหมด  บางครั้งยังนึกอะไรเล่นๆ เลยว่า "ระหว่างที่รถติดไฟแดงอยู่นี่ ถ้าเกิดเกิดระเบิดขึ้นมา  หรือมีใครมายิงตอนนั้น เราจะทำอย่างไรดีหนอ  เราจะเจ็บและตายไหมหนอ ได้แต่คิดไปต่าง ๆ นานา จากความกลัว จนเกิดเป็นความเคยชิน  ชินชาจนเริ่มจะถอดใจกับเหตุการณ์เข้าไปทุกวัน  เพราะมันยังเกิดขึ้นทุกวัน  จะต้องมีคนบาดเจ็บ ล้มตายไปวันแล้ววันเล่า  มันน่าเศร้าใจนัก  ไม่รู้ว่าวันไหน เหตุการณ์เ้หล่านี้จะเวียนมาบรรจบที่ตัวเรา ได้แต่ภาวนาขอให้เรา และครอบครัว  และบุคคลร่วมชะตากรรมด้วยทั้งหลาย จงปลอดภัยจากเหตุการณ์ 3 จ.ชายแดนใต้ด้วยเถิด