“สำเนียงบอกภาษา กิริยาส่อสกุล” มุ่งเน้นเรื่องที่มาและการอบรมสั่งสอน แต่เมื่อนำมาปรับเป็นเรื่องของ “นักดนตรี” และ “ผลงานเพลง” มันสะท้อนความจริงที่ลึกอย่างซึ้งสำเนียงส่อภาษา (ในเชิงดนตรี): หมายถึง “Touch” หรือชั้นเชิงของการบรรเลงที่เป็นเอกลักษณ์ นักดนตรีที่ฝึกฝนมาอย่างดีจะมี “สำเนียง” (Articulation) ที่บอกได้ทันทีว่าเขาร่ำเรียนมาจากที่ใด มีรสนิยมอย่างไร หรือมีความเชี่ยวชาญในแนวดนตรีนั้นๆ ได้เพียงใดกิริยาส่อสกุล (ในเชิงผลงาน) ถ้าเปรียบ “ผลงานเพลง” เป็นดั่งกิริยาที่แสดงออกมา มันย่อมสะท้อนถึง “ประดิษฐ์สกุล” หรือรากฐานทางความคิด จิตวิญญาณ จากความประณีตที่ผู้สร้าง (นักดนตรี) บ่มเพาะไว้ส่วนในเปรียบได้ว่า “งานเพลงคือ กระจกเงาที่สะท้อนตัวตนและวินัยของนักดนตรี” นั่นเองครับ