Assignment 10% โดย ภัสสร บัณฑุกุล 6223012 ผู้รับบริการเป็นโรค dysthymic disorder อายุ 26 ปี ประกอบอาชีพพนักงานธุรการในโรงเรียนมัธยมศึกษาแห่งหนึ่ง ซึ่งผู้รับบริการมีอารมณ์เศร้าเรื้อรังติดต่อเป็นระยะเวลาอย่างน้อย 2 ปี โดยผู้บริการไม่มีระยะปกตินานเกิน 2 เดือน ร่วมกับอาการสำคัญอย่างอื่น เช่น เบื่ออาหาร นอนไม่หลับ อ่อนเพลีย ท้อแท้สิ้นหวัง เป็นต้น อ้างอิงจากบทที่ 4 การสื่อสารเพื่อการบำบัด ส่วนการประเมินแบบ semi-structure คือ กิจกรรม คิด เครียด คลาย ประกอบด้วย วัดใจตัวเอง (self-test) พักผ่อน (rest) สบาย (ease) รู้สึก (self-test) แลกเปลี่ยน (share) แต่วิธีการที่เลือกในครั้งนี้มีเพียง วัดใจตัวเอง (self-test) และ พักผ่อน (rest)กิจกรรมแรก คือ การฝึกจิตสํานึกวัดชีพจรและอัตราการหายใจด้วยตัวเองทําสมาธิหลับตา ที่บริเวณข้อมือให้ใช้นิ้วชี้นิ้วกลางแตะเส้นเลือดตรงข้อมือเอียงไปด้านนิ้วโป้ง ลองคลำดูว่าเจอชีพจรเต้นหรือไม่ ทดลองพร้อมกันโดยจะจับเวลา 1 นาทีชีพจรเต้นกี่ครั้ง ทั้งนี้ควรฝึกการหายใจก่อนจับชีพจรเพื่อจัดการกับอารมณ์ที่เป็นอุปสรรคต่อการจับชีพจร ถ้าชีพจรเต้นเร็วกว่าปกตินั่นหมายความว่า ร่างกายเหนื่อยล้าและเครียดหนัก และทดสอบจัดการความกลัวด้วยตนเองและให้คะแนนความกลัวตั้งแต่ 0-10 ถ้าให้ 7 คะแนนขึ้นไปแสดงว่าไม่มีความกลัวและกิจกรรมต่อไป คือ การย้อนกลับไปวัยเด็กโดยให้ผู้รับบริการเขียนกิจกรรมที่ทำแแล้วมีความสุข 10 อย่าง ใช้ MAGIC เป็นหลักในการคิดย้อนนึกถึงกิจกรรมการดําเนินชีวิตวัยเด็ก M คือ Magic ในวัยเด็กมีความมหัศจรรย์อะไร A คือ Art งานศิลปะอะไรที่ทํา ในวัยเด็กแล้วชอบมาก G คือ Games ตอนเด็กๆ ชอบเล่นเกมส์หรือกีฬาอะไร I คือ Idea มีไอเดียอะไรที่ทํา ให้ผู้อ่านมีความสุขในวัยเด็ก C คือ Creative อะไรที่ทํา ในวัยเด็กแล้วเกิดความคิดสร้างสรรค์เพื่อให้ผู้ป่วยได้วัดระดับความเครียดและความกลัวของตัวเอง และนักิจกรรมบำบัดจะได้สังเกตภาษากายและความรู้สึกของผูั้รับบริการและได้หากิจกรรมที่ชอบทำแล้วมีความสุข เพื่อนำกิจกรรมเหล่านั้นมาปรับเป็นสื่อการรักษาที่มีประสิทธิภาพ