สวัสดีค่ะ อ.พิชัย

วันนี้หนูเพิ่งซาบซึ้งกับ การเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป 
เพราะต้องปั่นงานช่วยคนอื่นค่ะ ทั้งๆ ที่งานของตัวเอง
ก็สุมและพอกจนหางจะขาดอยู่แล้ว (หางก็จะขาด ใจก็จะขาดด้วยค่ะ)
ก็ให้นึกน้อยใจในโชคชะตา ว่าทำไมคนโน้นคนนี้ก็ชอบมาขอให้ช่วย มันก็เป็นสิ่งที่สมควรต้องช่วยอยู่แหละค่ะ
แต่ทีเรื่องของเรา ไหงถูกทอดทิ้งให้โดดเดี่ยวเดียวดาย
ไม่มีใครเลยในโลกบี้ๆ (ที่ร้อนขึ้นทุกวัน) ใบนี้ที่จะช่วยเราได้
คิดไปก็ปั่นงานให้คนอื่นไป น้ำตาก็จะไหล เหมือนอยากจะคลั่ง บ้าตายขึ้นมาจริงๆ เลยค่ะ และก็รู้สึกว่าไม่ไหวแล้วจริงๆ แต่ก็ไม่เลวร้ายขนาดที่
จะกระโดดจากหน้าต่างห้องพักลงไปว่ายน้ำเล่นนะคะ
(ห้องพักหนูติดแม่น้ำน่ะค่ะ นอนอยู่ชั้น 5 เวลาของขึ้น แอบคิดอยู่เหมือนกันว่าน่าจะกระโดดน้ำ ตีลังกาเกลียวซัก 2 รอบดูเหมือนกันค่ะ)
ทุกข์ใจมากมายโทรศัพท์หาเพื่อนตั้งหลายคนก็ไม่ติด
ก็มานั่งทุกข์อีก ว่าในเวลาเช่นนี้ ก็ยังหาที่พักใจให้ระบายไม่ได้อีก เศร้าจริงๆ หนอชีวิตนี้

คงเพราะสิ่งที่อาจารย์สอนไว้ยังพอหลงเหลืออยู่บ้าง
ก็เลยคิดว่าท่าจะไม่ได้การ เลยลุกจากโต๊ะทำงานมาทำโยคะ ทั้งปล่อย ทั้งวาง ทั้งสลัด ก็ค่อยยังชั่วขึ้นเยอะค่ะ เลยต่อด้วยแอโรบิคอีกหน่อย ได้ฉีดแอดรินาลินเข้าเส้นหายบ้าเลยค่ะ

แล้วก็มานั่งพักเปิดอ่านเมล์ฟอเวิร์ดเล่นๆ 
ได้อ่านบทความดีๆ ที่พูดถึงเพื่อนแท้ และการเติมเต็มให้ชีวิต ด้วย พระพุทธพจน์ที่บอกว่า "ตนแลเป็นที่พึ่งแห่งตน" 
"เมื่อเรามีพระธรรมอยู่ในจิตใจ เราก็จะเป็นเพื่อนแท้ของตัวเราเอง และเป็นเพื่อนแท้ของผู้อื่นได้อย่างแท้จริง"

ซึ้งเลยค่ะ นั่งปั่นงานให้ชาวบ้านมา 4 วัน จนอยากจะกระอักออกมาเป็นลิ่มเลือด แต่ก็ได้บทเรียน บทสำคัญให้ชีวิตค่ะ เหมือนได้ฉีดวัคซีนแก้บ้าเลยค่ะ
ตอนปั่นงานให้เขาก็พยายามปลอบใจตัวเอง ว่า
เอาน่า ถึงจะเป็นงานของคนอื่น เราก็คงได้เรียนรู้อะไรจากมันบ้างแหละน่า
แต่ตอนนี้ คิดได้แล้วค่ะ ว่าได้อะไรมากกว่าที่คิด

หลังจากที่ความเครียดสะสมมาหลายวัน
ทุกข์แบบที่ไม่รู้จะไปบอก หรืออธิบายให้ใครเข้าใจได้
คนเรายิ่งแก่ (แดด) ชีวิตยิ่งเข้าใจยากนะคะ
แต่เมื่อได้ฉีดแอดรินาลินเข้าเส้น ความทุกข์ที่ตั้งอยู่มาตั้งนานแสนนาน ก็ดับไปซะงั๊น
ยิ่งมาได้อ่านบทความดีๆ จากเมล์ฟอเวิร์ดที่หลายๆ คน และหลายๆ ครั้ง ถูกมองว่าเป็นเรื่องไร้สาระ
(ว่างนักรึไงฟระ ส่งกันอยู่ได้ นั่งอ่านกันจริ๊ง)
 ก็เหมือนได้ฉีดวัคซีนเข็มโต
ก็ได้แต่แอบหวังว่า วัคซีนเข็มนี้ คงไม่ต้องฉีดกระตุ้นกันบ่อยๆ อ่ะนะ

หลังจากที่หายบ้าแล้ว เืพื่อนตัวดีก็โผล่ศีรษะเข้ามาใน MSN พอดี เลยส่งบทความไปให้อ่าน
เพื่อนเลยเติม ข้อคิดดีๆ ใ้ห้อีกนิด ว่า

"outside in vs inside out"

เขียนซะยืดยาว มากมาย ราวกับเป็นบล๊อกของตัวเอง
ก็แค่อยากจะมารายงานให้อ.ได้ทราบว่า
พระธรรม (และแอดรินาลิน) ก็ช่วยพาหนูข้ามผ่านวิกฤติเล็กๆ ได้อีกครั้งค่ะ