ความรู้สึกของความเป็นครูและความเป็นไปก็คงจะทำนองเดียวกัน....
- บางวิชา ก็ไม่ถนัด หรือไม่ต้องการจะสอน
- นักเรียนบางคนก็ไม่ค่อยได้ดังใจ
- วิชาที่สอนมาหลายๆ ปี ก็ค่อนข้างเบื่อ แต่ก็อาจสอนได้ดี
- วิชาใหม่ๆ จะทำให้กระตือรือร้น แต่ก็ต้องใช้เวลาในการเตรียมตัวเยอะ
- ฯลฯ
ในยามระอา หรือเหนื่อยหน่าย ... ถ้าคำนึงว่า ธรรมะคือหน้าที่ หรือหน้าที่เพื่อหน้าที่... และก็ยกจิตให้สูงขึ้นด้วยคุณธรรมบางอย่างเช่น เมตตา คือการปรารถนาให้ศิษย์เป็นสุข หรือกรุณา คือปรารถนาให้ศิษย์พ้นทุกข์...ก็สามารถดำเนินภารกิจช่วงนั้นๆ ไปได้อีกครั้ง....
ส่วนในยามเต็มเปี่ยมไปด้วยอุดมคติ นั่นเป็นสิ่งดีอยู่แล้ว แต่ก็มิใช่มีทุกครั้งทุกเวลา...
อีกประเด็น พอมาถึงยุคไอทีปัจจุบัน ครูต้องปรับตัว จะไปสอนแบบเก่า ทำนองว่าทุกอย่างอยู่ที่ครูก็ไม่ได้ เพราะการเข้าถึงข้อมูลทั่วไป เท่าเทียมกันระหว่างครูและศิษย์... ประมาณนั้น
ก็บ่นเล่นๆ ในฐานะที่อาตมาก็เป็นครูมาหลายปี...
เจริญพร