สวัสดีครับ อ.นเรศมันต์
ผมเองไม่ได้อยู่ในวงในราชภัฎครับ แต่ก็ภูมิใจว่าสถาบันได้สร้างบัณฑิตที่ออกมาทำงานเพื่องสังคมก็มากมายและเป็นคนดีที่ช่วยกนพัฒนาบ้านเมืองเรา
เรื่องธุรกิจการศึกษาก็เป็นปรากฏการณ์ที่เราพบเจอเหมือนๆกัน และทราบเงื่อนไขดีว่า มหาวิทยาลัยเหล่านั้น ทำเพื่ออะไร
ปรากฏการณ์แบบนี้ทำให้ผมมองย้อนไปยังคนชายขอบครับ หมายถึงผู้ที่ด้อยโอกาสทางสังคม ที่ปัจจุบันเราถูกทำให้ด้อยยิ่งลงไปอีก ด้วยการวัดเชิงมูลค่าทางเศรษฐกิจ เราไม่มีกำลังซื้อ หากการศึกษาต้องซื้อ และได้มาซึ่งการศึกษาที่ดี เราก็แพ้ตั้งแต่เริ่มต้น เพราะจะกินยังไม่ค่อยจะมี
เรื่องทุนการศึกษา กองทุนที่ให้กู้ยืมเรียนนั้น เป็นเรื่องที่ดีที่รัฐบาลส่งเสริมให้การศึกษาเข้าถึงคนรากหญ้ามากขึ้น แต่ก็ดูเหมือนนโยบายนี้แผ่วๆ เหมือนไม่ค่อยได้ผลเท่าไหร่ (ตามความคิดของผม)
ด้วยเหตุผลที่ผมพบด้วยตนเองหลายข้อ(จากคนนอก)
- อาจารย์ไม่ค่อยให้ความสำคัญกับกระบวนการเรียนการสอนเท่าที่ควรจะเป็นเพราะมีภาระกิจอื่น ที่เกี่ยวข้อง หรือไม่เกี่ยวข้อง
- อาจารย์ต้องการเงินเพิ่มโดยการเปิดหลักสูตรเยอะ ภาระงานมากๆ เน้นปริมาณ แต่ไม่ได้มองเชิงคุณภาพ อันนี้เห็นได้จาก มหาวิทยาลัยใหม่ๆ (หรือไม่ใหม่) ที่ปีนี้ รับ นศ. ปีหนึ่ง สาขาเดียว 300 คนขึ้นไป ดูเป็นปรากฏการณ์ "โรงงานการศึกษา" ทราบมาว่า บางคณะ บางสาขา รับที 1000 + คน
- การเมืองในสถาบันแรงไป ก่อกวนจิตใจอาจารย์มาก
- และ competency ของอาจารย์ อันนี้ต้องทบทวนมากๆ
เป็นเพียงมุมมองของกระผมนะครับ จริงบ้าง หรือ ไม่จริงบ้างให้พิจารณากับสภาพที่อาจารย์เจอ
ขอบคุณครับ