สวัสดีค่ะ คุณConductor  

ดิฉันได้ปิดเข้ามาอ่านบันทึกนี้อย่างตั้งใจค่ะ  วันก่อนได้เข้ามาหนหนึ่งแล้ว     แต่ยังไม่ได้โพสต์อะไร   จนกระทั่งวันนี้   ที่ดิฉันออกจะเหนื่อยใจกับการฝึกเด็กๆ  ที่หลั่งไหลกันเข้ามาฝึกงานในหน่วยที่ดิฉันรับผิดชอบนับยี่สิบสามสิบคน  หลายคนในจำนวนเหล่านั้น แทบไม่ได้ถูกฝึกเรื่อง"พื้นฐาน"มาก่อนเลย   นอกจากทำงานพื้นฐานได้น้อยมากแล้ว  พื้นฐานในการเป็นคนทำงานที่ดี  ยังหาได้ยากอีก  

ทำให้ดิฉันปวดเศียรเวียรเกล้า  และรู้สึกจนแต้ม  หมดแรงที่จะฝึก เข็น  เคี่ยว จากพื้นฐาน   คือประมาณว่ารู้สึกยากเย็นเหมือนเข็นภูเขาขึ้นครก : )

แต่เพราะข้อคิดดีๆที่บอกเล่าอย่างเรียบง่าย เช่นข้างล่างนี้

           "การฝึกงานเป็นการลงทุนในคน หากเราปรารถนาดีต่อเขาจริืงๆ ก็ควรแบ่งเวลามาช่วยดูแลบ้าง ให้โอกาสเขาได้ทำเต็มตามศักยภาพ เพื่อที่จะเป็นกำลังพัฒนาสังคมต่อไป"

ช่างเป็นประโยคธรรมดาที่เตือนใจได้อย่างดีเหลือเกิน  ทำให้ดิฉันสำนึก   กลับมามีเรี่ยวมีแรงเป็นกลุ่ม "อ๊อดฯ"  ขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

อยากเข้ามาขอบพระคุณด้วยใจจริงนะคะ  : )