How sad this would be when “…กอดอกกุหลาบป่ากอนี้กลิ่นหอมละมุนลมัย.. ผ่านจมูก จนทำให้อด ที่จะดอมดมมิได้…และนั้น คือกลิ่นอาย ที่ฝังประสาทความสัมผัส ที่ถึดถือมิได้ .. แม้จะฝังเป็นแค่ความทรงจำที่ประเดี๋ยวประด๋าวหากแต่ยาวนานในความทรงจำ .. ในทุกๆนาที ที่ระลึกถึง…” is only in memory of a few people today. Children of tomorrow would never experience. Because of extinction … gone and never to come again.