- อ่านเนื้อหาในหน้านี้แล้ว ไม่ต้องใช้พลังภายในมาก (เพราะไม่มีภาษาอังกฤษ ฮา....นั่นนะสิ ผมถึงไม่เก่งเอาซะที)
- อ่านแล้วให้รู้สึกสลดครับและตรงใจมากทีเดียวครับ ทุกวันนี้ได้แต่กระตุ้นนักศึกษาในหลายๆเรื่องเช่น ไม่มีโทรศัพท์มือถือ จะตายไหม เป็นต้น
ขอแสดงความคิดเห็นดังนี้ครับ
- จากประเด็น "เห็นบ้านอื่นเขามีแล้วอยากจะมีบ้าง" ก็อย่างว่าแหละครับ ปกติของคน เมื่อต้องการก็ต้องแสวงหา บางครั้งเอามานั่งดูเฉยๆ ก็ยอม เพื่อให้สังคมรอบข้างเข้าใจว่าเรามี นั้นแสดงว่า คำตอบนี้ไม่สามารถตอบปัญหาพื้นฐานของชีวิตได้จริง การศึกษาโดยเฉพาะสื่อ น่าจะเป็นแนวทางที่ดี ละครโทรทัศน์เป็นสิ่งที่ชาวบ้านชอบดู ดังนั้น ต้องซ่อนบางสิ่งไว้ในละคร (ชาวบ้านมีทีวีแต่ดูทีวีไม่ได้เพราะไม่มีไฟ ถ้าอย่างนั้นก็ต้องกระบวนการกลุ่มในชุมชนจากผู้ประสบความสำเร็จนั่นแหละครับ)
- จากประเด็น "บัณฑิตคืนถิ่น" จากประสบการณ์ของผมเองนะครับ ผมเรียนจบอยากไปทำงานบ้านเกิด ทำได้ปีเดียว ต้องตัดสินใจใหม่ที่จะทำงานเมืองหลวงหรือใกล้เมืองหลวง (ทุกวันนี้ยังหาโอกาสกลับบ้านนอก)
- จากประเด็น "เป็นไปได้ไหมที่ทีวีบ้านเรา ไม่โฆษณายั่วเย้า ให้ซื้อสิ่งของฟุ่มเฟือย" ผมเห็นว่า ถ้าไม่กระตุ้น ระบบการซื้อขายก็ไม่หมุนเวียน ดังนั้นต้องทุ่มการโฆษณา คนให้ความสำคัญกับค่านิยมส่วนนี้ครับ น่าจะเป็นไปได้ถ้ารัฐเข้ามาจัดการ แต่รัฐก็ต้องสูญเสียอะไรหลายๆเรื่องไปนะครับ ผมเข้าใจว่า เอกชนรายได้มาก รัฐก็ได้รับภาษีมาก
- ทั้งหมดที่กล่าวมา ชาวบ้านต้องเข้มแข็ง และหลักการเข้มแข็งที่ว่านี้ต้องได้มากจากการศึกษา (ไม่ใช่การศึกษาจากหนังสืออย่างเดียว) ผ่านการปฏิบัติจริงจนตกเป็นผลึกเพื่อให้เห็นว่าสิ่งที่เราพูดถึงนี้มีประโยชน์มากน้อยเพียงต่อการดำรงชีวิต
- ขอบคุณครับ :-)