สวัสดีครับ
  นานๆมาที แต่ทุกทีมีอันให้ต้องตามอ่านอย่างละเอียด  ไม่งั้นอาจเก็บไม่หมดครับ 
  เรื่องที่นำเสนอ น่าสนใจ  น่าคิดทบทวนครับ
  ในเบื้องต้นนั้นผมว่า ถ้าพูดแบบไม่เกรงใจกัน อาจกล่าวได้ว่า
    "ความเหงาเป็นเรื่องของความเห็นแก่ตัว"
   อธิบายได้ว่า บรรดาคำถามของคนเหงา มักหนีไม่พ้น ทำไม "ฉัน" ไม่มี ไม่ได้  ไม่เป็น อย่างนั้นอย่างนี้ ทำไมคนอื่น มี เป็น ได้ กัน สรุปว่าวุ่นอยู่กับตัวเอง  เห็นแก่ตัวเองมากไปนั่นเอง
    ทางแก้ที่ง่ายๆคือ คิดถึงตัวเองให้น้อยลง มองให้เห็นว่าเรานั้นก็แค่ ธุลีหนึ่งของจักรวาล  จะอะไรกันนักหนา แล้วก็รู้ทั้งรู้ว่า ต่างก็เกิดมา และอาศัยอยู่ชั่วคราว  อีกหน่อยก็แปรสภาพกันไปหมดแล้ว  ควรลองคิดมองไปยังคนอื่นๆ ให้เห็นทุกข์  เห็นความลำบากที่เขามี แล้วหัดคิดเข้าไปหาทางช่วยเหลือด้วยความหวังดี พร้อมพกพาปัญญาไปด้วย .. รับรองว่าที่เหงา ก็จะหายเป็นปลิดทิ้งครับ ... เหมือนกลอนที่ผมเคยเขียนไว้เล่นๆนานแล้วว่า .....

   อันความเหงา  เป็นอย่างไร  ไม่เคยรู้
เพราะหน้าที่  มีอยู่  และมากหลาย
ไร้ช่องว่าง  ให้ความเหงา  มาเยี่ยมกราย
อยากเหงาบ้าง  แต่เสียดาย  ไม่มีเวลา.