I have problems with “เสียงกระสันต์” (could not find its meaning in the Royal Society Thai Dictionary 2554).

Perhaps it’s เสียง กระสัน [กระสัน ก. คะนึง, คิดผูกพันอยู่, มีใจจดจ่ออยู่, เช่น ปู่กระสันถึงไก่ในไพรพฤกษ์. (ลอ); กระวนกระวายในกาม เช่น เดี๋ยวนี้นะพระองค์ทรงธรรม์ แสนกระสันจันทร์สุดาดวงสมร. (คาวี); ผูกให้แน่น เช่น กระสันเข้าไว้กับหลัก, ผูกพันพระพี่น้องสองกระสันเข้าให้มั่นกับมือ. ( ม. คำหลวง กุมาร), รัด เช่น สายกระสัน; ต่อเนื่อง เช่น มุขกระสัน; (ปาก) อยากมาก เช่น กระสันจะเป็นรัฐมนตรี. ว. แน่น เช่น พระขรรค์เหน็บกระสันอยู่เป็นนิจ.]

Looking at สันต์ [ สันต์ ว. เงียบ, สงบ, สงัด. ( ป. ; ส. ศานฺต).], it’s from สันติ: [ความสงบ, ความระงับดับหายหมดไปแห่งความพลุ่งพล่านเร่าร้อนกระวนกระวาย, ภาวะเรียบรื่นไร้ความสับสนวุ่นวาย, ความระงับดับไปแห่งกิเลสที่เป็นเหตุให้เกิดความเร่าร้อนว้าวุ่นขุ่นมัว, ===เป็นไวพจน์หนึ่งของ นิพพาน===(my emphasis)]

So the best word is probably เสียง กะ สันต์ where กะ is a verb ‘to estimate’ (ie, is like).

;-)