แม่ของดิฉันเพิ่งตรวจพบว่าเป็นเบาหวานตอนอาทิตย์ที่แล้วนี้เอง ดิฉันสงสารแม่มากเพราะตอนนั้นดิฉันไม่มีความรู้เกี่ยวกับเบาหวานเลย ไม่เคยรู้และไม่เคยให้ความสนใจกับมันเลย เพราะไม่คิดว่ามันจะใคร่ตัวขนาดนี้ และญาติพี่น้องก็ไม่เคยมีใครเป็นด้วย เลยไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ ตอนแรกไม่รู้ว่าจะบอกหรือคุยกับคุณแม่ยังไงเพราะคิดว่ามันคงไม่ร้ายแรง เลยบอกกับคุณแม่ว่าไม่เป็นไรหรอก สบายใจได้ แต่ไม่ได้ทำให้คุณแม่ดีขึ้นมาเลย ประกอบกับคุณแม่เห็นคนแถวบ้านเป็นแล้วโดนตัดนิ้วเท้าไปแล้วคุณแม่ก็เลยเกิดอาการกลัวพอดิฉันหันไปเห็นคุณแม่ ดิฉันก็สงสารและเป็นห่วงสภาพจิตใจท่านมาก ดิฉันก็เลยไปซื้อหนังสือมาอ่านและหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับเบาหวาน ดิฉันก็ได้รู้ว่ามันไม่ใช่โรคธรรมดาเสียแล้ว มันจะอยู่กับแม่ของดิฉันตลอดชีวิต แต่ดิฉันก็ทำได้แค่โทรคุยกับแม่ว่าเราควรทำอย่างไร เล่าให้ฟังถึงสาเหตุของโรค และวิธีการดูแลตัวเองว่าคุณแม่ควรทำอย่างไรบ้าง เพราะดิฉันกับแม่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน แม่ของดิฉันอยู่ต่างจังหวัด ดิฉันเป็นห่วงท่านมาก ก็เลยต้องคุยกันทุกวันมากกว่าปกติ แต่โชคดีอย่างหนึ่งที่แม่ของดิฉันไม่ท้อ และเข้าใจ พร้อมใจที่จะปฏิบัติตามที่หมอสั่ง ดิฉันขอบคุณข้อมูลของทุกท่านมาก ข้อมูลเหล่านี้เป็นประโยชน์ต่อดิฉันและแม่มากๆค่ะ