สวัสดีครับ...คุณครูอ้อยครับ......อ่านบันทึกแล้วเหมือนคุณครูจะรำพึงบ่นอะไรสักอย่างครับ.......

แต่ไม่สำคัญหรอกครับ ....... ภาษาพระท่านว่า อัตตาหิ  อัตตาโน  นาโถ ครับ  "ตนแลเป็นที่พึ่งแห่งตน"ครับ แต่ก็มีข้อจำกัดครับ เพราะมนุษย์เป็นสัตว์ที่อ่อนแอที่สุดเมื่อเทียบกับสุขภาพ พละกำลัง เพราะฉะนั้น การพึ่งตนเองจึงมักจะต้องมีขีดจำกัดเหมือนกันครับ.......

เวลาที่เราพึ่งตนเองไม่ได้คือ เวลาเกิดมาเป็นทารก....มนุษย์เราต้องพึ่งพ่อแม่ โตขึ้นมาหน่อย ต้องพึ่งครูบาอาจารย์  และเวลาทำงานก็ต้องพึ่งแม่บ้านและแม่สำนักงาน เวลาแก่เฒ่าก็ต้องพึ่งลูกหลาน เจ็บไข้ไม่สบาย ก็หมอพยาบาล ตายก็ต้องพึ่งญาติและสัปเหร่อ ครับ.........