ผมจะอธิบายแต่ละท่อนของเนื้อหาส่วนที่คุณโควทมาดังนี้:

(1) From the present time forth, in the post-Columbian age, we shall again have to deal with a closed political system, and none the less that it will be one of worldwide scope. Every explosion of social forces, instead of being dissipated in a surrounding circuit of unknown space and barbaric chaos, will be sharply re-echoed from the far side of the globe, and weak elements in the political and economic organism of the world will be shattered in consequence.

ท่อนนี้ แม็คคินเดอร์กล่าวถึงยุคปัจจุบันซึ่งเป็นยุคหลังสมัยโคลัมบัส ซึ่งยุคการสำรวจอเมริกาโดยคริสโตเฟอร์ โคลัมบัส ซึ่งเพิ่งพบทวีปอเมริกา อันถือเป็นโลกใหม่ ดังนั้นจึงยังไม่ทราบอาณาบริเวณขอบเขตภูมิศาสตร์ของโลกทั้งหมด แต่ยุคหลังสมัยโคลัมบัส เราทราบสภาพภูมิศาสตร์ของโลกทั้งใบแล้ว ดังนั้นพัฒนาการทางการเมืองจึงดำเนินไปภายใต้ระบบปิด คือสภาพภูมิศาสตร์ของโลกทั้งใบ ไม่ใช่สภาพภูมิศาสตร์ที่หลายส่วนยังอยู่ใต้ความลึกลับดำมืด ไม่ทราบว่าอะไรเป็นอะไร บางทีก็มีชนป่าเถื่อนปรากฎตัวจากไหนก็ไม่ทราบ เพราะเป็นพื้นที่ที่ยังไม่ถูกสำรวจ

(2) There is a vast difference of effect in the fall of a shell into an earthwork and its fall amid the closed spaces and rigid structures of a great building or ship. Probably some half-consciousness of this fact is at last diverting much of the attention of statesmen in all parts of the world from territorial expansion to the struggle for relative efficiency.It appears to me, therefore, that in the present decade we are for the first time in a position to attempt, with some degree of completeness, a correlation between the larger geographical and the larger historical generalizations. For the first time we can perceive something of the real proportion of features and events on the stage of the whole world, and may seek a formula which shall express certain aspects, at any rate, of geographical causation in universal history.

จากพื้นฐานใน (1) ก็นำมาสู่ข้อสรุปในส่วนนี้ คือในสมัยปัจจุบัน (คือสมัยของแม็คคินเดอร์) เมื่อเราทราบแล้วว่าสภาพภูมิศาสตร์ของโลกทั้งใบเป็นอย่างไร ก็จะเป็นครั้งที่เราสามารถหาความสัมพันธ์ระหว่างสภาพภูมิศาสตร์ (ที่ให้กำเนิดและเป็นถิ่นที่อยู่ของมนุษย์และพื้นที่ทางการเมืองต่าง ๆ) กับพัฒนาการทางประวัติศาสตร์ นั่นคือเราสามารถกำหนด “สูตร” ในการอธิบายว่าสภาพภูมิศาสตร์ส่งผลกับพัฒนาการทางประวัติศาสตร์อย่างเป็นการทั่วไปได้อย่างไร

(3) If we are fortunate, that formula should have a practical value as setting into perspective some of the competing forces in current international politics. The familiar phrase about the westward march of empire is an empirical and fragmentary attempt of the kind. I propose this evening describing those physical features of the world.which I believe to have been most coercive of human action, and presenting some of the chief phases of history as organically connected with them, even in the ages when they were unknown to geography.

จากสูตรที่แม็คคินเดอร์พบในข้อ (2) ก็นำมาสู่การเชื่อมโยงถึงการประยุกต์ใช้เพื่ออธิบายสถานการณ์ในปัจจุบัน (คือสมัยของแม็คคินเดอร์) โดยเขาจะอภิปรายว่าทำไมจึงเกิดปรากฎการณ์กรีฑาทัพจากตะวันออกสู่ตะวันตก (เช่นการรุกรานของมองโกลต่อตะวันตกในอดีต และในปัจจุบันเขากำลังหมายถึง รัสเซีย และอาจจะเป็นจีน ต่อตะวันตกว่าจะเกิดขึ้นซ้ำอีก) สูตรที่ว่านี้เขาเคลมว่าสามารถให้คำอธิบายได้ด้วย แม้จะเป็นยุคสมัยก่อนหน้าที่การสำรวจโลกทำไม่ได้ทั่วถึงเท่ากับในสมัยแม็คคินเดอร์ (เพราะต่อให้สำรวจไม่หมด พื้นที่ทางภูมิศาสตร์ก็ยังย่อมส่งผลแบบเดิมมาตลอดในประวัติศาสตร์)

(4) My aim will not be to discuss the influence of this or that kind of feature, or yet to make a study in regional geography, but rather to exhibit human history as part of the life of the world organism. I recognize that I can only arrive at one aspect of the truth, and I have no wish to stray into excessive materialism. Man and not nature initiates, but nature in large measure controls. My concern is with the general physical control, rather than the causes of universal history. It is obvious that only a first approximation to truth can be hoped for. I shall be humble to my critics.

ท่อนนี้แม็คคินเดอร์อธิบายต่อว่า เขาไม่ได้มุ่งจะอธิบายพื้นที่เฉพาะบางส่วน แต่มุ่งจะอธิบายถึงประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติผ่านปรากฎการณ์ในระดับโลกทั้งหมด (world organism) แต่เขาก็ออกตัวไว้สองประการคือ (1) มนุษย์เป็นองค์ประธานในการดำเนินกิจกรรมไม่ใช่ตัวสภาพแวดล้อมหรือสภาพภูมิศาสตร์ แต่สภาพภูมิศาสตร์สร้างข้อจำกัดต่อการดำเนินกิจกรรมของมนุษย์ และ (2) เขาเพียงแต่ต้องการจะอภิปรายว่าสภาพภูมิศาสตร์ส่งผลบางด้านต่อประวัติศาสตร์อย่างไร เขาไม่ได้จะอธิบายถึงสาเหตุทั้งหมดของประวัติศาสตร์ เขาไม่สามารถอภิปรายถึงปัจจัยทั้งหมดที่ส่งผลต่อประวัติศาสตร์ได้ เขากำลังออกตัวว่าอาจมีปัจจัยอื่นที่เขาไม่ทราบส่งผลสำคัญต่อประวัติศาสตร์ได้นอกเหนือจากสภาพทางภูมิศาสตร์เช่นกัน