"แต่การศึกษาไทยปัจจุบัน ใช้เวลาหมดไปกับ เรื่องไม่เป็นเรื่อง"
ผมชอบจัง...
ผมสนใจวิชาประวัติศาสตร์ ตั้งแต่เรียนระดับประถม. ต่อมาหาอ่านหนังสือนอกตำราในวิชาที่เรียนเป็นส่วนใหญ่
...ผมคิดว่า บางครั้งผมเองก็สับสนเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของบ้านเมืองเรา หลักฐานการบันทึกมาจากการ"สันนิฐานว่า..."ซะเป็นส่วนใหญ่
...ผมว่าของเราไม่ค่อยชัดเจนเหมือน จีน อินเดีย เวียตนาม แม้แต่ พม่า และ กัมพูชา หรือ มาลายู จนถึงแถบตะวันออกกลาง
..ประเทศในยุโรป และอเมริกา มีการบันทึก ไว้ชัดเจนและที่สำคัญ ยอมรับความเป็นจริง แม้จะขมขื่นบ้าง แต่นั่นคือเหตุการณ์ที่ผ่านพ้นมาแล้ว
...ระยะหลังผมมาสนใจประวัติศาสตร์สงครามใน ยุคสงครามโลกครั้งที่ 2. โดยเฉพาะ "ยุทธภูมิในแปซิฟิค"อย่างจริงจังระดับหนึ่งเท่าที่พอค้นคว้าหาหนังสืออ่านได้ ครับ
...ผมอาจจะตกเทรนเกี่ยวกับคำว่า"ออเจ้า" ก็ไม่เคยดูละครใน ทีวี แม้แต่เรื่องเดียว ดาราไม่ค่อยรู้จักใคร ตรงนี่ยอมรับครับว่าไม่รู้เรื่องจริงๆ
...ขอบคุณครับ. ผมตามอ่านเรื่อง ของท่าน ผอ. ทุกครั้ง มีประโยชน์และแง่คิดดีๆมากมาย
....ประเทศเรามี อาจารย์. เช่นท่าน เชื่อว่าการศึกษาศึกษาพื้นฐานของเด็กไทยคงไปไกลกว่านี้ครับ