งานของพี่เป็นงานที่ยิ่งใหญ่และเป็นงานที่ต้องใช้พลังและจิตใจที่ดีเยี่ยมจริง ๆ ครับ เพราะต้องมีกำลังใจที่พร้อม ผลักดันตัวเองและนักศึกษาให้ไปถึงจุดหมายได้ตลอดเวลา 

           ไม่ทราบรายละเอียดของการศึกษาสำหรับนักศึกษากลุ่มนี้ แต่ก็เข้าใจว่าโดยหลักแล้วต้องพยายามจัดการเรียนสอนให้เหมือนกับกรณีทั่วไปให้มากที่สุดเพื่อให้ผู้พิการสามารถปรับตัวและมีประสบการณ์ที่เหมือนกับผู้คนทั่วไป

           แต่ข้อจำกัดย่อมต้องมี  และผมว่าน่าจะมีระบบที่แยกออกไปในเรื่องการจัดการข้อจำกัดเหล่านั้น  หลักสูตรน่าจะกำหนดมาตรฐานที่แยกออกไปเหล่านั้นได้นะครับ  แต่โดยเนื้อหาสาระแล้วอยู่ในกรอบการเรียนรู้เดียวกัน

           อาจารย์หนิงช่วยลูกศิษย์ได้มากจริง ๆ ครับจากที่อ่านบันทึกของพี่หนิงมาหลาย ๆ ตอน

            ขอบคุณครับ