สวัสดีค่ะ..คุณsr..."คนที่เกิดสมัยหลังสงครามโลกครั้งที่แล้ว"...ยังพอจะเข้าใจคำว่าธรรมชาติ..ตนและสิ่งแวดล้อม..ในอุณหภูมิ..ปรกติ..ได้...แต่เมื่อเวลาผ่านไปนั้น..ความทรงจำก็จะเริ่มเลือนลางหายไป..กลายเป็นอดีต....ปรกติปัจจุบันคือความเปลี่ยนแปลง บ้านสมัยใหม่ลอยน้ำได้..เคลื่อนที่ได้..มีสถาปนิกคนรุ่นใหม่..คิดและทำได้อยู่แล้ว  แต่ปัญหาเรื่องการก่อสร้างยังแพงลิบลิ่ว...คนจน..คงไม่มีปัญญา..."นั้นเป็นความคิดของคนตะวันตก...ที่ใช้เทคโนโลยี่และธนบัตรเป็นสิ่งแก้ไขปัญหา"

ได้เห็นหนังสารคดีเรื่องหนึ่งเกี่ยวกับการเดินทางไปเรียนหนังสือของเด็กที่อยู่ไกลปืนเที่ยงทั่วโลก...มีชนเผ่าอินเดียนแดงเผ่าหนึ่ง..เขามีที่อยู่บนกอ หญ้าที่ขึ้นเกาะตัวลอยน้ำอยู่

ก็เป็นที่ๆน่าสนใจ..ว่า..คนที่อยู่กับธรรมชาติได้นั้น..คือคนในพื้นที่ๆ..ที่เกิดที่นั่น  ตายนั่น..มาหลายชั่วคน...

สภาพของคนและสัตว์..การสร้างที่อยู่อาศัย..กำลังเปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง...ด้วยสภาพสิ่งแวดล้อม..ที่มีกฏตายตัวอยู่..ว่า..อนิจัง...

สัตว์.ต้องเข้าเมืองหากินอยู่กับเมืองจะ.เห็นได้จาก..เมืองสิงคโปร์..เป็นต้น..

เมืองไทย..ไม่มีป่า..ไม้..มีป่าคอนกรีตแทน...คลองหายไป..เหมือนเมืองที่เป็นโรคเหมือนคนเป็นโรคเส้นเลือดตีบตัน...บ้านลอยน้ำเคยมี คนเคยมีความสุขกับคำว่า"ในน้ำมีปลาในนามีข้าว"..ใครใคร่ค้าๆ...เราๆอยู่ได้กับคำว่า อนิจจัง..เสมอมา...(อิอิ)....