พชรวรัตถ์ แสงทองชนาพงศ์

ผมไม่ค่อยได้พบเจอะภาวะเช่นนี้บ่อยนักในการเดินทาง  หรืออาจจะเป็นเพราะส่วนใหญ่มักไปราชการเป็นกลุ่มก้อนก็เป็นได้  

แต่ถ้าเราไม่คิดอะไรมากนัก  ผมก็ยังอยากยืนยันว่า  ในเส้นทางสายเดียวกันนี้  ซึ่งเมื่อยังไม่ถึงทางแพร่งที่เราต่างต้องแยกย้ายกันนั้น   เราก็ควรที่จะทักทายกันบ้าง ไม่มากก็น้อย,

กระนั้นก็ยังไม่ลืมที่จะให้ความเคารพต่อสิทธิส่วนบุคคลด้วยเช่นกัน

บันทึกนี้จึงสะท้อนมุมเล็ก ๆ ในชีวิต  และสะท้อนความเข้าใจที่มีต่อคนข้าง ๆ  ของเราและย้ำถึงการมองโลกในแง่ดี,  รู้จักที่จะยิ้มให้กับเรื่องบางเรื่องที่เราดูแล้วอาจจะไม่พึงใจนัก   แต่ก็ยิ้มเพื่อให้ชีวิตและโลกไม่บูดเบี้ยวจนเกินไป

....

ชีวิตยังรื่นรมย์ต่อการเดินทางเสมอ -  ผมยังเชื่อเช่นนั้นอย่างไม่เปลี่ยนแปลง

ขอบคุณครับ