อยากจะขอเล่าถึงความเข้าใจผิดที่ผู้ปฏิบัติธรรมมีต่อการออกกำลังกายสักหน่อยค่ะ 

หลายๆท่านที่นำธรรมมาใช้ให้เกิดประโยชนืแก่ชีวิต มักเห็นว่าไม่ควรไปดูแลบริหารร่างกาย เพราะจะกลายเป็นความหลงใหลในรูป การอยากให้ร่างกายสมบูรณ์ดีอันส่งผลให้รูปร่างดีตามมาด้วยนั้น เป็นตัณหาที่ต้องละวาง

ทุกอย่างในโลกเป็นไปเหตุปัจจัย ไม่เป็นไปตามใจเราปรารถนา คือความหมายของอนัตตา เมื่อมีความเห็นอย่างนี้แสดงว่าท่านเข้าใจคำว่าอนัตตาเคลื่อนไป ถ้าเราไม่สร้างเหตุให้ร่างกายแข็งแรง โอกาสที่เราจะมีเวลาสงบจากความทุกข์ทางกาย เพื่อดูแลใจ จนจิตใจแข็งแกร่งก็ลดน้อยลง อีกทั้งการดูแลกาย ไม่จำเป็นว่าใจเราต้องไปหลงใหลในผลของการดูแลนั้น ที่เรายังหลงใหลในผลหรือก็คือร่างกายที่สมบูรณ์ดี ดูงดงาม เป็นเพราะเราเองต่างหากที่ยังมีกิเลสอยู่ 

การเห็นอย่างนั้น นอกจากจะสร้างเหตุแห่งความเจ็บป่วยให้ตนเอง ให้ต้องเป็นภาระแก่บุคคลรอบข้างในภายหน้า ยังได้ชื่อว่าเป็นผู้ประมาทอีกด้วยค่ะ