สิ่งที่อยากจะเล่าต่อ..อีกสักนิด..ถึง.."ตัวเลข..ที่มีอยู่ในกระเป๋า..ตอนนั้น"..เราเข้าไป..ในกรุงเบอรลิน..ที่ถูกแบ่งเป็น..สองเขต..คือ ฝั่งตะวันตกและออก..โดยตะวันออกอยู่ในระบบคอมมิวนิตส์..ตะวันตกเป็นประชาธิปไตย..แบบเยอรมัน..(ไม่เหมือน..ไท(ย)..)..

สาเหตุที่ต้องเข้าเบอรลินเพราะ..มีรุ่นเพื่อนของเพื่อนที่ไปด้วยกันเป็นสถาปนิคที่ได้ไปเรียนต่อ..ก่อนเรา..เป็นผู้ไปรับเราสองคน..(ผู้เขียน..ต้องไปสอบ..เข้า.UDK ซึ่งสมัยนั้น..ยังเป็น HFBKอยู่..)..ใช้เวลาหนึ่งอาทิตย์..

วันแรก..ไม่มีค่าที่นอน..ห้องที่พอจะไปนอนฟรีได้..ไม่ว่าง..ห้องของเพื่อน..นอนไม่ได้..แบบบ้านคนไทย..เพราะ..แม่บ้านเยอรมัน..ห้ามมีคนพักเพิ่ม..ตามสัญญาเช่า..(..จึงต้องรอโอกาศ..๕๕)...ห้องที่พอจะนอนได้เพื่อนไทยคิดคืนละ..๑๕ DM.(.ไม่ไหว  ที่จะจ่าย..อิอิ..เลยเดินเล่น..บนถนนคนกลางคืน..จนเช้า...)

ค่าอาหาร..ถ้าจะกิน..แค่..ใส้กรอก..สามมื้อ..ก็ต้องมีเงินประมาณ ๑๐ DM.  

(ก็.. ต้องเอาน้ำลูบท้อง ไปพลางๆก่อน..ทั้งๆที่ตอนนั้น..อายุ๒๕..นน.๓๖ กก.ก็พอจะนึกกันออกว่า..ทวิกกี้..กำลังฮิต..สมัยนั้น..ผู้เขียน..จะเป็นอย่างไร...)

รอดมาได้..เพราะแม่บ้านที่เพื่อนเช่าอยู่..ไปตากอากาศ..(ผู้เขียนจึง.ได้ไปนอนหน้าเตียงของเพื่อน..เหมือนแมว  อิอิ..)..

....เรื่องของตัวเลขในกระเป๋า..ที่มีน้อยกว่า..รายจ่าย..ก็ยังเป็นปัญหา..อยู่จน..ปัจจุบัน..ในแกลลอลี่ชีวิตวันนี้....