กราบนมัสการพระอาจารย์ครับ

ผมไม่มีทั้งปัญญา บารมี และอำนาจที่จะแก้ไขสิ่งใดได้ครับ แต่ขอตั้งข้อสังเกตเกี่ยวกับการปกครองของสงฆ์ ว่าส่วนหนึ่งไม่ได้เป็นไปตามมหาปรินิพพานสูตร โดยเฉพาะอย่างยิ่งภาณวารสุดท้าย ข้อ [๑๔๑-๑๔๓]

แม้พระปัจฉิมวาจาในข้อ [๑๔๓] "สังขารทั้งหลายมีความเสื่อมไปเป็นธรรมดา พวกเธอจงยังความไม่ประมาทให้ถึงพร้อมเถิด ฯ" ก็ไม่ได้เป็นเรื่องการปกครองคณะสงฆ์ หรือการสืบต่อพระศาสนานะครับ แต่พระพุทธองค์กลับเตือนเรื่องแก่นของธรรมชาติ เตือนถึงความเสื่อม-ความเปลี่ยนแปลง และการถึงพร้อมด้วยความไม่ประมาทในทางธรรมครับ

กลับมาข้อ [๑๔๑] น่าจะชัดเจนที่สุดว่าพระพุทธองค์ทรงชี้แนะอย่างไรเรื่องการปกครองคณะสงฆ์

[๑๔๑] ครั้งนั้น พระผู้มีพระภาคตรัสเรียกท่านพระอานนท์มารับสั่งว่า ดูกรอานนท์ บางทีพวกเธอจะพึงมีความคิดอย่างนี้ว่า ปาพจน์มีพระศาสดาล่วงแล้ว พระศาสดาของพวกเราไม่มี ก็ข้อนี้ พวกเธอไม่พึงเห็นอย่างนั้น ธรรมและวินัยอันใด เราแสดงแล้ว บัญญัติแล้วแก่พวกเธอ ธรรมและวินัยอันนั้น จักเป็นศาสดาของพวกเธอ โดยกาลล่วงไปแห่งเรา ดูกรอานนท์ บัดนี้ พวกภิกษุยังเรียกกันและกันด้วยวาทะว่า อาวุโส ฉันใด โดยกาลล่วงไปแห่งเรา ไม่ควรเรียกกัน ฉันนั้น ภิกษุผู้แก่กว่า พึงเรียกภิกษุผู้อ่อนกว่า โดยชื่อหรือโคตร หรือโดยวาทะว่า อาวุโส แต่ภิกษุผู้อ่อนกว่าพึงเรียกภิกษุผู้แก่กว่าว่า ภันเต หรืออายัสมา ดูกรอานนท์ โดยล่วงไปแห่งเรา สงฆ์จำนงอยู่ ก็จงถอนสิกขาบทเล็กน้อยเสียบ้างได้ โดยล่วงไปแห่งเรา พึงลงพรหมทัณฑ์แก่ฉันนภิกษุ ท่านพระอานนท์กราบทูลถามว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ก็พรหมทัณฑ์เป็นไฉน พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า ดูกรอานนท์ ฉันนภิกษุพึงพูดได้ตามที่ตนปรารถนา ภิกษุทั้งหลายไม่พึงว่า ไม่พึงกล่าว ไม่พึงสั่งสอน ฯ

อย่างไรก็ตาม ลักษณะการปกครองเป็นลำดับชั้นนี้ น่าจะเป็นเพราะทางฝ่ายอาณาจักร คงจะเข้าใจได้ง่ายกว่า หากศาสนจักรใช้รูปแบบการปกครองเป็นลำดับชั้น เหมือนอาณาจักร

เรื่องนี้เกิดมานานแล้วครับ คงไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ข้ามวันข้ามคืน 

สงฆ์เป็นพหูพจน์ใช่ไหมครับ ถ้าเป็นเอกพจน์ใช้คำว่าภิกษุ สังฆกรรมไม่สามารถทำได้ด้วยภิกษุรูปเดียว ผมคิดว่าพุทธบัญญัติข้อนี้เป็นไปเพื่อให้สงฆ์ตักเตือนกันเอง และหาก(ฉันน)ภิกษุรูปใดละเมิดพระวินัย ก็ให้ถอนสิกขาบท หรือลงพรหมทัณฑ์