สงสัยหัวข้อนี้มีแต่เราสามคน ในฐานะที่ถูกพูดถึงนะครับก็ไม่รู้จะกล่าวอะไรดี นอกจากคำว่า "ขอบคุณมากๆ" จากกัลยาณมิตรทั้งสอง  คนในประเทศนี้ตั้งหลายล้านคน การที่เราได้มาเจอกันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

ตอนที่ผมลาออกจากงาน มีคนบอกว่ารีบออกไปทำไม อายุยังน้อย ค่อยไปตอนสี่สิบห้าสิบก็ได้ ผมก็ไม่ตอบโต้ แต่นึกในใจว่าถ้าผมออกมาตอนนั้นแล้วผมจะเอาแรงที่ไหนขุดดิน ผมออกมาแล้วไม่เสียใจแม้แต่น้อยกับเงินเดือนสองหมื่นกว่าบาท ถึงแม้ตอนนี้จะมีรายได้อาจจะพอๆ กับค่าแรงขั้นต่ำ แต่ผมดีใจที่ทำให้พ่อแม่สบายใจ  ไม่ต้องเป็นห่วงผม และภูมิใจกับสิ่งที่ทำอยู่ และกำลังจะทำในอนาคต

กลับมาอยู่บ้านตอนแรกก็มืดมน แต่ตอนนี้เห็นลู่ทางแล้ว ไม่ใช่หนทางรวย แต่เป็นหนทางพึ่งตนเอง และหนทางที่จะอยู่อย่างมีความสุข 

ขอขอบคุณกัลยณมิตรทั้งสองอีกครั้ง  โอกาสหน้าคงได้รบกวนอีก