สวัสดีค่ะคุณอา หนูนั่งอ่านบทความนี้ ก็นึกตัวเองเช่นกัน หนูเองก็เป็นคนที่มีความหม่นหมองในใจ บางทีไม่อยากจะเปิดแม้กระทั่งทีวี หรือ หนังสืออะไรเลย ไม่อยากพบผู้คน ไม่อยากใคร ยิ่งคนรู้จัก เคยเป็นกระทั่ง ไม่อยากพบใครเลย ....แต่เรากระทำเช่นนั้น ..มานั่งนึกดูแล้ว เราก็ไม่ได้ดีขึ้นเลย ... กลับแย่ยิ่งกว่าเดิมอีกค่ะ..แต่การเปิดใจยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้น..ว่าสิ่งนั้น..สิ่งที่กระทบใจเรา...มันทำให้เราบาดเจ็บมาก..หากเจ็บมากก็ปล่อยวางค่ะ...ของหนักที่ถือไว้ ถือนานๆ ก็หนักนะค่ะ วางไว้บ้าง หลง ลืม ไปบ้างก็ดี... บางทีการเป็นโรคหลงลืมนี่ก็ดีอย่างนึงนะค่ะ ...ทำให้เราไม่ต้องจำอะไรมาก...ยิ่งช่วงนี้..มีลูก..วัน ๆ แทบไม่ได้ทำอะไร เล่นกับลูก..ลืมไปเลยค่ะ ว่าบางทีก็เคยมีอาการหม่นหมองในใจบ้าง มองหน้าลูกแล้วก็หายแล้ว...อ่านบทความของคุณลุง...ขอเป็นกำลังใจให้นะค่ะ...

แม่ข้าวสวย

….. อ่านต่อได้ที่: https://www.gotoknow.org/posts/428650