สวัสดีครับอาจารย์ปัทมาวดี

ผมคิดว่าปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงนั้นดีมากครับ

แต่ผมว่ามันยากมากเลยครับในทางปฏิบัติ ที่มันยาก เพราะเราไม่มีมาตรวัด (measure) มาบอกได้ว่า พอเพียง มันอยู่ที่ตรงไหน เมื่อเราไม่มีมาตรวัด เราไม่สามารถที่จะจัดการระบบเศรษฐกิจของประเทศ ของชุมชน ของครัวเรือน และของตัวเองให้เห็นเป็นรูปธรรมได้ครับ

ซึ่งผมคิดว่านี่คือปัญหาหลักสำหรับเราครับ ผมพยายามที่จะศึกษาว่าเศรษฐกิจพอเพียงวัดกันได้ยังไงว่าพอแล้ว เราพอเพียงแล้ว แต่ผมยังไม่เจอครับ 

สำหรับผมแล้ว ผมคิดว่า ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงนั้นไม่ต่างอะไรไปจาก ปัญหาด้าน risk optimization ครับ คือปัญหาด้านการจัดการความเสี่ยงให้ได้ดีที่สุด

ด้วยความเคารพครับ ผมคิดว่าเศรษฐกิจพอเพียงมีสามส่วน

1. รู้ว่าทรัพยากรมีจำกัด
2. ในเมื่อมีจำกัด เราก็ต้องรู้จักใช้ทรัพยากรให้เหมาะสมที่สุด
3. ในโลกมีความไม่แน่นอน เราก็ต้องป้องกันความไม่แน่นอนที่เกิดขึ้นให้ได้ดีที่สุด

ดังนั้นสำหรับผม ผมแลยมองและสรุปง่ายๆว่า เศรษฐกิจพอเพียงนั้นคล้ายๆกับการจัดการความเสี่ยง ซึ่งผมคิดว่าถ้าเรานิยาม หรือหา มาตรวัดความเสี่ยง (risk measures) ที่เหมาะสมมาได้

เราก็สามารถที่จะสร้างแผนเศรษฐกิจที่มีประสิทธิภาพ ที่สอดคล้องกับเศรษฐกิจพอเพียงทั้งต่อประเทศ ต่อชุมชน ต่อครัวเรือน และต่อตัวเองครับ

ยิ่งไปกว่านั้น ในโลกโลกาภิวัฒน์เมื่อทุกอย่างเข้าถึงกันด้วยลัดนิ้วมือ เราไม่สามารถโยนคำว่าเศรษฐกิจทุนนิยมทิ้งไปได้โดยสิ้นเชิงครับ

แต่ผมก็เชื่อว่านิยามที่ผมได้เสนอมานั้น สอดคล้องกับเศรษฐกิจแนวทุนนิยมและเศรษฐกิจพอเพียงได้อย่างสมเหตุสมผลครับ

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น มุมมองที่ผมมองนี้ ผมมองจากมุมมองของคนที่เรียน Decision Sciences and Engineering Systems นะครับ ผมไม่ได้เรียนเศรษฐศาสตร์มาครับ  

ขอบพระคุณอาจารย์สำหรับเวทีความคิดเห็นและเรื่องที่น่าสนใจครับ