ขอโทษทีครับพิมพ์ไม่ทันเสร็จมือดันไปกด enter เข้า

ผมเชื่อว่าคุณไพรินทร์ช่วยเขาได้ ทุกคนที่มีใจอยากช่วยเราช่วยเขาได้เสมอ

มีพยาบาล med เคยถามผม เขามี case CA breast ระยะสุดท้ายมีนำท่วมปอด เนื่อยมาก นอนไม่ได้ เจาะนำออกก็ไม่ดีขึ้น คุณพยาบาลบอกว่าอยากช่วยแต่ไม่มีเวลา/และไม่รู้จะช่วยอย่างไร ผมบอกคุณพยาบาลว่า "การช่วยนั้นเริ่มที่ใจของเรามีจิตใจที่อยากให้เขาทุกข์น้อยลง(กรุณา) และการช่วยเหลือถึงแม้จะเป็นโรคที่ไม่สามารถรักษาให้หาย แต่ไม่มีโรคใดที่ดูแลไม่ได้(sometime cure, alway care) ผู้ป่วยและญาติรับรู้ถึงความต้องการและจิตใจที่อยากช่วยเหลือเขาได้ ในบางครัง้ไม่มีความพูดใดที่ทำให้เขาหายเศร้าได้แต่ จิตใจที่ดี+ความดูแลเอาใจใส่เขาจะรับรู้ได้ด้วยใจและเมื่อเราช่วยเขาแล้ว เมื่อเห็นเขาดีขึ้นเราก็รู้สึกปลื้มปิติ(มุทิตา) แต่ถ้าเขายังไม่ดีขึ้นเราวางใจให้อยู่เหนือทุกข์/ทำหน้าที่ในการดูแลเขาต่อไปโดยที่ทำงานเพื่องาน "

อีกอย่างที่ผมคิดถึงจุดเข็งของ รพช. คือใกล้ชิดชุมชนกว่า รพ.ใหญ่ ความเป็นกันเองมีมากกว่า และผมยังเชื่อว่าไม่ได้มีคุณไพรินทร์คนเดียวใน รพ. ที่อยากช่วยเขา ลองหาเพื่อนดูครับ ทำงานเป็นทีมสนุกกว่า+มีความคิดหลากหลาย

สุดท้ายนี้ถ้าสนใจเข้าร่วมเครือข่ายพุทธิกา เรามีประชุมทุก 2 เดือน ครัง้นี้จัดที่จุฬาพรุ่งนี้ 30 มิย. ครั้งหน้าวันที่ 25 สิงหาคม