ความเห็น


กลบท นายโรงลืมกรับ

- ข้อบัญญัติ : บัญญัติพิเศษเพิ่มจากกลอนทั่วไป คือ

-๐- ตลอดสำนวน บังคับให้ส่งสัมผัสระหว่างวรรคทุกวรรค (สัมผัสนอก) ด้วย "คำตาย" เท่านั้น


...- เรื่องเล่ามีอยู่ว่า ครั้งเมื่อวางโกลนเรือ "เอนกชาติภุชงค์" แล้วเสร็จ จำต้องมีการลองน้ำ "พระราชวังบวรฯ" โปรดที่จะเสด็จล่องเรือจากท่าวาสุกรีไปขึ้นที่วังหน้า ด้วยความฉุกละหุก นายโรงผู้จัดเตรียมอุปกรณ์ ลืมนำ "กรับ" ลงเรือให้อาลักษณ์ขับเห่ พอเรือออกจากท่า อาลักษณ์ก็เริ่มเห่ แต่หา กรับ ไม่เจอ แต่ด้วยปรีชา จึงต้องว่ากลอนท้ายหัก จะได้ไม่ต้องลง กรับ กรมพระราชวังบวร เห็นเป็นการแปลก เลยถามอาลักษณ์ว่า เฮ้ย นี่มึง ด้นกลอนกลอะไร อาลักษณ์จึงตอบไป ว่า นี่เป็นกลบท "นายโรงลืมกรับ" พระเจ้าข้า


.....นี่เป็นที่มาของ กลบท บทนี้ครับ ผมได้ คัดลอกมาจากผู้ทรงความรู้ทางผัง และ ข้อกำหนด ของกลอนกลบทต่างๆของ ท่าน Black Sword ( หมู มยุรธุชบูรพา ) ในความคิดเห็นส่วนตัวของผมเอง กระบวนการ กาพย์ กลอน โคลง ฉันท์ และกลบท ต่างๆของไทยเรา ก็คงจะมาจากรากฐานเดียวกัน คือมาจากการร้อง การเล่น ของพื้นบ้าน และชาวบ้านในยุคนั้น แต่มาแตกแขนงออกไปตามสมัยนิยม และตามความคิดคำนึงของผู้ที่มีความรู้ ความชำนาญในสมัยนั้นๆ ครับผม

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี