เรื่องราวของชายผู้นี้ประกอบกับความรู้เอ็นเนียแกรมทำให้ผมเกิดคำถามหลายอย่างในใจ

เช่น  คนที่เกิดมาโดยไม่มีความรู้สึกผิดเป็นส่วนหนึ่งของความรู้สึกของตนเอง มีความผิดไหม

ผมคิดว่า ไม่ และก็ไม่ใช่ความผิดของพ่อแม่หรือครอบครัวด้วย เพราะมันเหมือนเป็นลักษณะทางกายภาพ คือ มันไม่มี ก็ไม่มี  ใครจะสั่งสอน ว่ากล่าว ประนามอย่างไร  หากคนนั้นไม่ตระหนักรู้ถึงการขาดหายไปของความรู้สึกนี้  ก็ไม่มีทางที่จะมีความรู้สึกผิดนั้นได้

แต่ถ้าคุณพ่อคุณแม่ หรือผู้ใหญ่สังเกตเห็นลูกหลานของตนเข้าข่ายนี้ เช่น โกหกหน้าตาเฉย  ขโมยของแต่เมื่อถูกจับได้ก็ไม่รู้สึกอะไร  หรือสามารถทำอะไรที่ไม่ดีได้อย่างที่นึกไม่ถึง โดยไม่รู้สึกอะไรเลยแม้แต่น้อย

ผมคิดว่า เราต้องระวัง และหาทางให้เขารู้ตัว และเพียรหาวิธีให้เขาเรียกความรู้สึกผิดนี้กลับมา

ผมเข้าใจโดยใช้เอ็นเนียแกรมว่า คนที่ไม่มีความรู้สึกผิด ก็จะไม่ค่อยมีความรู้สึกอื่นๆ ด้วย เช่น เศร้า ผิดหวัง เซ็ง เหงา รักหรือชอบใคร ฯลฯ   การปลุกเรียกความรู้สึกเหล่านี้กลับมา อาจเป็นการเริ่มต้นที่สำคัญ

อย่างไรก็ตาม อย่าเข้าใจผิดว่า คนสไตล์สามจะเป็นเช่นนี้ทุกคน  คนสไตล์อื่นก็อาจไม่มีความรู้สึกผิดได้เช่นกัน แต่มีที่มาที่ไปแตกต่างกัน  หนังสือของริโซ อธิบายคนแต่ลักษณ์ในพัฒนาการในระดับที่แตกต่างกันได้อย่างละเอียด