ชอบบันทึกนี้มาก ดูเหมือนจะกระเทาะเปลือกความไม่รู้ของพุทธศาสนิกได้ดีมาก

มันคือความขัดแย้งที่เป็นความจริง ที่สังคมไทยส่วนใหญ่พากันยอมรับ นับถือ กันเอาไว้โดยขาดการใคร่ครวญหรือคิดให้ลึกซึ้ง (ว่าตามหลักการ) ชาวพุทธส่วนใหญ่ที่รู้ ไม่สามารถกล่าวถึงให้ลึกลงไปได้ในสถานการณ์จริง แต่สามารถแสดงการขีดเขียนผ่านอักษร ให้ผู้มีความรู้และสติปัญญามาก ผ่านการอ่านการศึกษาได้เท่านั้น

โดยความจริงไม่สามารถแสดงจุดยืนหรือความคิดเห็นได้ เพราะการยอมรับนับถือแบบประเพณี คือทำตามๆ กันมาเสียมากกว่า

โดยหลักการของบทกลอนและบทขยายดังกล่าวมาเบื้องต้น ถูกต้องแล้ว คือ แยกหรือแบ่งเกณฑ์การปฏิบัติออกเป็นสองกลุ่ม คือ กลุ่มฆราวาส(ชาวบ้านทั่วไป) และ กลุ่มพระสงฆ์

กลุ่มชาวบ้านเน้นการทำบุญแบบ ทาน(การแบ่งปัน การให้) ศีล(การเว้น..) ภาวนา(เจริญสมาธิ ปัญญา)

กลุ่มพระสงฆ์เน้นการทำบุญแบบ ศีล(การเว้น..การปฏิบัติตาม..)สมาธิ(ทำจิตให้ตั้งมั่น) ปัญญา(รู้เห็นธรรมตามจริง)

ความบกพร่องอยู่ตรงการสอนให้ชาวบ้านเข้าใจแนวทางที่ถูกต้อง...

แล้วใครจะกล้าไปกล่าวแนะนำหรือชี้นำทางที่ถูกต้องได้ หากไม่ใช่พระสงฆ์..ใช่ไหมครับ

ขอบคุณความรู้ดีๆ ที่นำมามอบให้ได้อ่านกันครับอาจารย์