Design : โดยปกติแล้วเป็นคนกลัวผีค่ะแต่ชอบเข้าบ้านผีสิงที่รัชดาจะมีสถานที่แห่งหนึ่งเป็นบ้านผีสิงขนาดใหญ่ชื่อว่า Mansion7 ช่วงนั้นเป็นช่วงเปิดแรกๆ เลยค่ะที่นี่จะมีจุดเด่นตรงที่บ้านผีสิงจะมีผีในบ้านเป็นคนเข้าไปแสดงไม่เหมือนบ้านผีสิงทั่วๆ ไปที่มักจะเป็นหุ่นกระบอกหุ่นยนต์เป็นระบบคอมพิวเตอร์ควบคุมผีเลยอยากไปลองดูแล้วก็ไม่ผิดหวังเลยค่ะที่นี่เป็นบ้านผีสิงที่มีคนแสดงจริงๆ คอยวิ่งตาม เมื่อเข้าไปแล้วจะมีทางเข้า 2 ทางเราสามารถเลือกได้ว่าจะไปฝั่งไหนก็ได้ให้เรามีส่วนร่วมเพิ่มความตื่นเต้นว่าเข้าไปแล้วจะเจออะไรบ้างมีคนที่แสดงเป็นผีคอยโผล่ออกมาจากช่องต่างๆ บางครั้งก็โผล่มาข้างหลังสามารถพูดคุยกับผีได้นะค่ะถามทางค่ะคือวิ่งไปผิดฝั่งหลงทางผีก็ตามหลอกจนออกถูกทางค่ะ จะมีช่วงที่เป็นผีห้อยหัวลงมาก็เป็นคนแสดงจริงเผื่อให้เกิดความสมจริงมากที่สุดเป็นบ้านผีสิงที่ไม่เหมือนใครประทับใจมากค่ะ

Story : ตอนเด็กๆ เป็นคนขี้อายค่ะเวลาจะไปไหนมาไหนก็จะไม่กล้าไปคนเดียวต้องมีเพื่อน พ่อ หรือแม่ไปด้วยตลอดทำอะไรเองก็ไม่ค่อยเป็นจะไปไหนก็นั่งแต่แท็กซี่เพราะกลัวหลงทางพอเรียนจบปริญญาตรีแม่ส่งให้ไปโครงการ Work and Travel ที่สหรัฐอเมริกา ก่อนไปพ่อก็ถามว่าเราจะไหวหรอจะเอาชีวิตรอดได้หรอต้องไปคนเดียวด้วย แม่ก็บอกกลับมาว่าลูกจะได้โต!! แล้วก็จริงอย่างแม่ว่าค่ะตอนอยู่ที่นู้นเราไปคนเดียวเราไม่รู้จักใครภาษาเราก็ไม่ได้ถ้าเราไม่เรียนรู้ที่จะเอาชีวิตรอดเราก็ไม่รอดค่ะ พูดเลยค่ะพูดแบบไม่รู้เรื่องฝรั่งก็งงแต่เขาพยายามเข้าใจเราสั่งอาหารก็ชี้เอาบางครั้งพูดผิดพนักงานร้านอาหารที่นู้นก็สอนเราว่าต้องพูดยังไงกลายเป็นคลาสเรียนสั่งอาหารไปเลยค่ะ เราหลงทางหาทางกลับที่พักไม่ถูกในมือมีแค่ตารางรถที่อ่านไม่ออกเพราะเป็นคนที่ภาษาอ่อนมากสุดท้ายก็ต้องถามคนแถวนั้นจนสามารถขึ้นรถกลับที่พักได้ สิ่งที่ได้กลับมาไม่ใช่แค่ภาษาแต่ได้การใช้ชีวิตเรียนรู้การเอาตัวรอดได้เพื่อนใหม่ตอนนี้ก็ทำงานที่ต้องเดินทางทุกเดือนค่ะเดือนละ 1-2 อาทิตย์ไปหลายๆ จังหวัดบางครั้งต้องไปอยู่คนเดียวเป็นเดือน ตอนไปก็ต้องคนเดียวตลอดเจอแต่คนใหม่ๆ ต้องทำงานกับคนที่เราไม่คุ้นเคยภาษาท้องถิ่นที่เราไม่คุ้นหูฟังออกบ้างไม่ออกบ้างแต่ก็เรียนรู้ที่จะปรับตัว รู้สึกชีวิตสนุกมากขึ้นมีสีสันต์มากขึ้นท้าทายกับสิ่งใหม่ๆ ตลอดเวลาทำให้เรากล้าที่จะทำอะไรที่แตกต่างไปจากเดิม

Symphony : ตั้งแต่มีการก่อสร้างรถไฟฟ้า MRT และ BTS ค่ะทำให้การเดินทางในกรุงเทพฯ สะดวกรวดเร็วมากยิ่งขึ้นไม่ต้องผจญกับรถติดทุกวันรถติดในกรุงเทพฯ เป็นอะไรที่น่าเบื่อมากติดที 2-3 ชั่วโมงแต่ก่อนการเดินทางจากบ้านเพื่อไปสีลมต้องนั่งรถเมย์ถ้าทำงานต้องเผื่อเวลารถติดแต่ตอนนี้มีรถไฟฟ้าซึ่งใช้เวลาเดินทางแค่ครึ่งชั่วโมงทำให้ชีวิตสะดวกมากขึ้นค่ะคุณภาพชีวิตก็ดีมากขึ้นไม่ต้องดมควันพิษตลอดเวลาของการเดินทาง สามารถพักผ่อนได้เพียงพอ

Empathy : ตอนนี้ทำงานและใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ที่กรุงเทพฯ เมืองแห่งสีสันต์และความวุ่นวายค่ะ ในทุกๆ เช้ารถจะหนาแน่นมากถึงมากที่สุดการเดินทางในชีวิตประจำวันแทบทุกวันจึงต้องอาศัยการเดินทางด้วยรถไฟฟ้าใต้ดิน MRT เพื่อความสะดวกและรวดเร็วในการเดินทางไปทำงานและบ่อยครั้งที่จะเห็นคนเฒ่าคนแก่ ผู้หญิงมีครร เด็กเล็กและคนพิการมาใช้บริการด้วย ทุกครั้งจะเห็นพนักงานเจ้าหน้าที่ของ MRT จะช่วยกันประสานงานตั้งแต่ประตูตรวจสัมภาระก็จะวอร์เรียกเจ้าหน้าที่มาดูแลกลุ่มคนเหล่านี้เป็นพิเศษยกตัวอย่างในกรณีเป็นคนพิการทางสายตาจะพบเจอบ่อยมากก็จะเห็นเจ้าหน้าที่มารับที่จุดตรวจสัมภาระพาเดินไปจนเข้าด้านในของประตูรถไฟฟ้าและเมื่อถึงสถานีปลายทางก็จะมีเจ้าหน้าที่ของสถานีปลายทางนั้นยืนรอที่หน้าตู้รถไฟเพื่อเดินเข้าไปรับผู้โดยสารท่านนั้นขึ้นไปส่งจนออกจากสถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน

Play : ตอนสมัยเรียนมัธยมช่วงปีใหม่ได้ไปเที่ยวเขาใหญ่กับครอบครัวค่ะได้มีโอกาสไปพักที่ Bonanza Resort ห้องพักก็ธรรมดาทั่วๆ ไปแต่ที่นี่เขามีเครื่องเล่นแบบ Adventure ให้ลูกค้าสามารถรวมเล่นได้ทั้งพายเรือแคนูล่องในธารน้ำที่ทางรีสอร์ทจัดไว้ให้, ขับรถ ATV ในสนามวิบาก, กลิ้งในลูกบอลยักษ์, BB gun และยังมีเครื่องเล่นฐานผจญภัยอีกหลายฐษนที่ให้เราเข้าไปสัมผัสเลือกเล่นได้ตามความต้องการโดยไม่เสียค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมตอนนั้นได้เล่นหลายอย่างมากเล่นจนมืดกว่าจะกลับเข้าที่พัก เป็นประสบการณ์ที่สนุกมากค่ะ

Meaning : ช่วงที่เรียนปริญญาตรีได้มีโอกาสไปเล่นดนตรี ร้องเพลง จัดกิจกรรมให้เด็กกำพร้าบ่อยๆ ค่ะที่คณะของเพื่อนเขาจัดกิจกรรมรวมกลุ่มกันประมาณ 20 คนพอเพื่อนมาเล่าให้ฟังเราเลยอยากไปด้วยเลยขอเป็นตัวแถมไปจับกลุ่มกันไปที่บ้านเด็กกำพร้าอาทิตย์ละ 1 วันเพื่อไปจัดกิจกรรมให้น้องๆ มีทั้งการเล่นดนตรี ตอบคำถาม เล่นเก้าอี้ดนตรี เลี้ยงอาหารกลางวันตอนนั้นมีความสุขมากค่ะเด็กๆ ก็น่ารักได้มีโอกาสเป็นพี่เลี้ยงดูแลน้องๆ ตั้งแต่ตอนเข้าเรียนจนพักทานข้าวเราก็ไปตักอาหารให้ไปดูแลไปเป็นเพื่อนเล่นพอจบโครงการน้องๆ ร้องไห้กันใหญ่เลยค่ะใจเราไม่ดีเลยได้แต่ปลอบ ต่อจากนั้นถ้ามีเวลาว่างก็ได้ไปอีกเรื่อยๆ ค่ะเอาขนมไปให้บ้างไปนั่งเล่นกับน้องๆ บ้างสุขใจค่ะที่ได้เป็นผู้ให้

.........................................................................................................................................

นางสาวอภิญญา แช่มชมดาว รหัสนักศึกษา 575740273-9 Y.16 Sec.22