"...ป่า ตามวินัย หมายถึงที่ที่อยู่ห่างไกลจากเขตบ้านชั่ว ๕๐๐ ธนู (ประมาณ ๑๐๐๐ เมตร) ขึ้นไป. แต่ คำว่า ป่า ตามทางธรรมะ หรือฝ่ายการปฏิบัติธรรมนั้น หมายความเป็นอย่างอื่นได้ ตามกรณีที่สมควร; แต่อย่างน้อยไม่ควรจะใกล้บ้านน้อยกว่า ๕๐๐ ชั่วธนูอยู่นั่นเอง. สิ่งที่เรียกว่า ป่า ในพระบาลีสูตรนี้ มีความหมายรวม ๆ ถึงป่าโปร่งตามปรกติ หรือป่าละเมาะก็ได้ ซึ่งในป่านั้น จะมีโคนไม้หรือมีถ้า หรืออื่นๆ ก็ได้..." copied from อานาปานสติ ฉบับสมบูรณ์ โดย พุทธทาสภิกขุ to show that Buddhists should, by way of the Buddha's teaching, maintain forests because forests are a 'factor' for successful (mindfulness) practice.

[A sunset at a 'meditation forest' in Dreamland downunder. (My place, actually ;-)]