มีอาจารย์รุ่นน้องคนนึง รับเข้ามายังไม่ทันไร หายหน้าประจำ พบว่าไปขายตรงอยู่ เมื่อตักเตือนว่าควรอุทิศเวลาให้แก่ราชการมากกว่านี้ อย่าประเจิดประเจ้อมากนัก เธอบอกว่าหนูไม่มีค่านมให้ลูก เงินเดือนนิดเดียว เราก็อึ้ง เดี๋ยวนี้เงินเดือนเยอะแล้ว แถมมีคนมาเล่าว่าชักชวนลูกศิษย์ในห้องให้ขายด้วย และขายไปทั่วทุกคณะ เราซึ่งเป็นผู้ตักเตือนก็ถูกชักชวนมากเหมือนกัน ก็ช่วยค่านมเขาไป ทุกวันนี้ดูเขาร่ำรวยมากขึ้นมีความสุขมากขึ้น แต่ลูกกำลังใช้เงินเลย ดีที่ไม่เป็นหนี้เหมือนครูอีกจำนวนมาก ชีวิตไม่ง่ายเลยนะคะสำหรับบางคน ต้องยอมถูกมองด้วยสายตาแปลก ๆเพื่อพึ่งพาลำแข้งของตนเอง