สวัสดีค่ะ อ.ศิริศักดิ์

ขออภัยที่ทำให้เหนื่อยใจค่ะ ^ ^ ตอนดิฉันเห็นเหตุการณ์ก็รู้สึกตอนจอดรถก็เห็น"หงุดหงิด"นิดหน่อยค่ะ

ตอนที่ดิฉันได้ยินอินเตอร์คอมพ์ก็รู้สึกสะใจนิดๆ ขึ้นมาแว็บหนึ่ง รู้สึกว่าสมควรแล้วที่ต้องถูกเรียก..ยังคิดเลยว่าเขาจะได้หลาบจำ.. แต่ตอนเดินออกมาเห็นรถยังจอดที่เดิม อันนี้แหละค่ะเห็นความเซ็งสุดๆ เลยค่ะ แต่พอเดินมาถึงรถตัวเองแล้วก็ไม่มีความรู้สึกเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้วค่ะ คิดแต่ว่าอาจจะนำมาเขียนเป็นบันทึก..

เห็นด้วยกับอาจารย์ค่ะว่าคุณแม่ยังสาวคนนี้เบียดเบียนผู้อื่นจริงๆ ดิฉันว่าถึงเขาจะทำกุศลกรรมมาดีปานใด ทำตัวแบบนี้กุศลกรรมก็น่าจะหมดได้รวดเร็วเหมือนกัน แล้วสตางค์ที่มีก็อาจจะหมดไป เพราะไปเบียดเบียนคนอื่นไว้จากความมักง่ายของตนก็เป็นได้ค่ะ ยิ่งมีโอกาสในการเบียดเบียนมาก ก็ยิ่งสร้างกรรมมากค่ะ

ดิฉันว่าเราก็เห็นตัวอย่างประเภทกรรมติดจรวดมาเยอะนะคะ พวกกรรมไม่ติดจรวดก็คงมีบ้างแต่เห็นได้ยากค่ะ

ขอบคุณอาจารย์ที่แวะเข้ามา ลปรร และให้แง่คิดดีๆ เสมอนะคะ