อยากเล่าถึง( ..เสียคน..)รึเปล่า..เมื่อวานนี้....."เรื่องนี้ไม่มีภาพ"....

"ชายร่างเล็ก..ขับมอเตอร์ไซน์..พ่วง"...มีตู้สัปรดลูกเล็กๆน่ารับประทาน..ผ่านมาในสายตา..(หล่อน) ตบมือเรียก อย่างรวดเร็ว..ทันทีและทันใจ..เขาเลี้ยวมอเตอร์มาจอดข้างหล่อน..

ขายยังไง ลูกเท่าไร....ยี่สิบ..เขาตอบ..พร้อมคำว่า เลือกได้เลยจะเอาลูกไหน...

เขาสาระวนอยู่กับการใส่ถุงมือ..บ่นเบาๆว่า..มันเล็กใส่ลำบาก..มันยังไม่ยืดดี..เพราะยังใหม่อยู่...

หล่อนชี้ไปที่สัปรดสองลูก..เขาหยิบ..ตามมือที่ชี้ไป..ด้วยมือที่ใส่ถุงมือยาง..ใหม่ชนิด..ขว้างทิ้งได้..โดยให้ใช้เพียงครั้งเดียว..(แต่ณ.ที่นี้ จะใช้อีกสักกี่ครั้งไม่รู้ได้...(5)....

สัปรดถูกหั่นออกเป็นสี่ชิ้น..แล้วสับขวางเป็นแปดชิ้น...(หล่อน)..บอกเขาว่า มันไม่ โตไปหน่อยรึ...

เขาจึงเริ่มสับย่อยลงไปอีก..แบบไม่เป็นประสา อิโหน่อิเหน่..พร้อม..บอกว่า..เพิ่งออกขายเป็นวันแรก..เขาเล่าตามมาว่า..เพิ่งออกจากโรงพยาบาล..เพราะติดยา..ติดบุหรี่..ติดเหล้า..แม่เสียค่ารักษาไปเป็นแสน.....

(หล่อน)..รับฟัง..พร้อมกับบอกว่า..หั่นไปตามรอยขวั้น..ซิ..จะได้เป็นชิ้นดูงาม..หน่อยนะ..(ไม่ได้คิดจะสอน..)

พร้อมส่งตังส์ให้..มี..เงินทอน..สิบ..บาท(กลับมา)...."หล่อนอวยพรให้เขา โชคดี"...กับ...ชายร่างเล็ก..กับ..คำว่า..เสียคน....ได้มาและ..เสียไป...

แล้วมอเตอร์ไซน์คันนั้น..วิ่งลับหายไป..จาก..สายตา...ในแกลลอลี่ชีวิต..วันนี้..ของเมื่อวันวาน.....

(เรื่องนี้เป็น..บันทึก..เหตุการณ์ในซอยเล็ก..ๆ..แห่งหนึ่งใน..บางเสร่..หากคำบอกเล่าจะจริงจากใจ..ของชายร่างเล็กคนนั้น..ที่บอกว่าเขาเลิก..จาก สิ่งเสพติดนั้นๆแล้ว...)...