น้องพราวเป็น gifted child แค่ 11 ขวบสามารถลืมความเจ็บปวด เขียนการ์ตูนเล่าเรื่องราวามเจ็บป่วยของตนเองได้ดีเยี่ยม เก่งจริง ๆค่ะ ขอให้น้องพราวลอยกระทงเจ้าลูคีเมียไปแล้วไปลับค่ะ

น้องพราวเป็นแรงบันดาลใจให้ GD ที่กำลังพักฟื้นจากการป่วย ซึ่งเทียบไม่ได้เลยกับของน้อง แทนที่จะนอนไปวัน ๆ กินยาตามเวลา น่าจะต้องทำอะไรที่เป็นเรื่องเป็นราว จะต้องหยิบหนังสือที่เลือกไว้นานแล้วขึ้นมาแปล..วันละสองสามหน้าก็ยังดี ..ลุยค่ะ

พูดถึงการหาเส้นเพื่อให้ยาทางเส้นเลือด GD ก็ปราบเซียนมาเยอะแล้ว เส้นจม หายากมาก มีอยู่ครั้งหนึ่งพยาบาลต้องเปลี่ยนกันเข้ามาหาเส้นเลือด บางคนควานหา เจ็บสุด ๆ รวมเวลากว่าสามชั่วโมงกว่าตนสุดท้ายจะประสบผลสำเร็จ น้องคนนี้เล่าว่าเคยต้องเจาะเลือดเด็กเล็ก ๆซึ่งยากมากมาแล้ว ดีนะที่เป็นช่วงท้าย ๆ ใกล้เวลาที่หมอจะหยุดให้ยาแล้ว ถ้าเป็นตอนไข้หนักตอนแรก ๆแย่แน่ คงต้องเจาะพอร์ต (เพิ่งทราบจากหมอเปิ้ลคราวนี้เอง)

ขอบคุณเรื่องเล่าดี ๆ พร้อมการเล่าที่น่าติดตามค่ะ