อืม การธำรงวัฒนธรรมของลาว

ขอแบ่งปันประสบการณ์หน่อย ตอนหนูไปสะหวันนะเขต หนูสั่งอาหารได้เหมือนอยู่เมืองไทยมากๆ ผัดกระเพราไก่งี้ หมูทอดกระเทียมพริกไทยงี้ ร้านค้าที่หนูไปนั่งกินเฝอก็เปิดทีวีไทยช่อง 7 และดูโฆษณาละครเรื่องเพลงรักริมฝั่งโขง และวิพากษ์วิจารณ์อย่างตื่นเต้น (รอคอยที่จะดูน่ะ)

หนูมีความรู้สึกว่า ในระดับทางการนั้น ลาวจะไม่ไว้ใจไทย แต่ในระดับประชาชนแล้ว ทั้งสองประเทศนี้ม่วนชื่นกันมาก นักท่องเที่ยวไทยนิยมเที่ยวลาว คนฝั่งไทยมุกดาหารเป็นญาติพี่น้องกับฝั่งลาวสะหวันนะเขต ตอนพวกหนูกลับจากเวียดนาม พอมาถึงสะหวันนะเขต รถแวะพักถ่ายสินค้า พวกหนูขอล้างหน้าล้างตา เข้าห้องน้ำกับร้านค้าได้ฟรี แต่พวกฝรั่งต้องเสียตังค์ 

มาเล่าแสดงค.เห็นเรื่องการธำรงวัฒนธรรมต่อ หนูว่าน่าสนใจมากเลย จริงๆแล้วเรื่องนี้เอง(เรื่องการธำรงภาษาลาวที่เพี้ยนเพราะการบริโภคสื่อ) ไทยก็เคยประสบมาแล้ว แต่ก็ไม่สามารถต้านแรงจากสื่อได้ ทุกวันนี้เลยปล่อยเหมือนเลยตามเลย เห็นด้วยที่ลาวพยายามให้สื่อของตนมีรายการที่ดีขึ้นเพื่อดึงดูดคนดู และใส่การใช้ภาษาลาวที่ถูกต้องไป แต่หนูขอทำนายไว้ ณ ที่นี้ว่า จากประสบการณ์(25ปี อันน้อยนิด)ที่เห็นมา ลาวจะไม่สามารถต้านกระแสสื่อจากต่างประเทศ เพราะรสนิยมการบริโภคสื่อแบบที่เป็นอยู่นี้มันน่าจะฝังรากลึก เกิดเป็นความเคยชินไปแล้ว อีกอย่างหนึ่ง(ซึ่งสำคัญกว่า) คือ ลาวไม่ได้รับอิทธิพลเรื่องสื่อ เรื่องวัฒนธรรม เรื่องเทคโนโลยีจากไทยอย่างเดียว แต่ลาวได้รับอิทธิพลจากระบบโลกด้วย (ที่หนูบอกว่าลาวเข้าไปสู่ระบบโลกนั้น หนูมองจากการที่ลาวทำเกษตรพันธะสัญญากับไทย ลาวยอมรับความช่วยเหลือจากต่างชาติในเรื่องของเงินกู้ และความร่วมมือต่างๆ ) กระแสของโลกมันเป็นอะไรที่แรง ดังนั้น สมมติว่ากำจัดกระแสจากไทยไปได้ แต่รสนิยมแบบเดิมยังคงอยู่ เทคโนโลยีจากประเทศอื่นยังคงอยู่ ลาวจะต้านได้อย่างไร คนลาวอาจไม่ใช้ภาษาไทย แต่อาจใช้ภาษาของประเทศอื่น ที่มามีอิทธิพลกับลาวแทน

สรุปอีกที ต้านไม่สำเร็จหรอก แต่ว่าก็เห็นด้วย ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย  อย่างน้อยสร้างกระแสอนุรักษ์ไว้บ้างก็ยังดี คนแม้ไม่ใช้แต่ก็ยังนึกได้อยู่