วันวิสาขบูชา..

ได้สุตะ จากบทความนี้ ...ได้จินตะ จากได้ใคร่ครวญพิจารณาธรรม

จากที่ได้ทำปฏิบัติมา ล้มเหลวบ้าง... สำเร็จบ้าง

เมื่อได้แนวแห่ง " อปัสเสนธรรม" อุปนิสย 4 นี้แล้ว กำหนดให้แยบยลเข้าปฎิบัติได้จริง ครับ

พิจารณา แล้ว เสพ- ข่ม -เว้น ..............บรรเทา

ตรงนี้มีค่ามากๆครับ

" แต่ในขณะที่เราทั้งเสพทั้งข่มทั้งเว้นนี้ จิตใจเราย่อมอึดอัดขัดข้อง ก็ต้องพยายามหาเหตุผลอันเป็นต้นเหตุที่จะทำให้เข้าใจเขา เข้าใจตัวเรา เข้าใจสถานการณ์ เพื่อพยายามลดความขัดข้องในใจ ลดความความขัดแย้ง อันเป็นการบรรเทาธรรมอันเป็นอกุศล ( พิจารณาแล้วบรรเทา).

การพิจารณาแล้วข่มกลั้นความรู้สึก ไม่แสดงออกนี้ก็คือขันติในระดับต้น (อธิวาสนขันติ) ที่ต้องคู่กับโสรัจจะ หรือก็คือการพิจารณาให้ใจผ่องแผ้ว อันนำไปสู่เป็นขันติในระดับสูง (ตีติกขาขันติ) คือทนทานได้โดยไม่ต้องกลั้นอีกต่อไปเพราะรู้เท่าทันทั่วถึงแล้ว ใจผ่องแผ้วแล้ว สมดังที่ตรัสว่า ขนฺตี ปรมํ ตโป ตีติกฺขา ขันติคือความทนทานเป็นธรรมเผากิเลสอย่างยิ่ง..... "