ความห่วงกังวลจนถึงทุกข์ใจเรื่องเงินงบประมาณ(ที่เป็นเงินที่เราเต็มใจที่สุดที่จะมอบให้รัฐบาลที่เป็นตัวแทนของเรา) นำไปพัฒนาประเทศคือเงินนั้นถูกใช้อย่างมีประสิทิภาพเต็มร้อยหรือไม่

เราที่เป็นเจ้าของเงินรู้แน่แก่ใจว่า เงินหายตามรายทางมากบ้างน้อยบ้าง ไปอยู่ในกระเป๋านักการเมือง พ่อค้า ข้าราชการ

เราทำอะไรไม่ได้หรอก เพราะการเลือกตั้งที่นักการเมืองคุยโวว่าพวกเขามาจากประชาชน แค่เห็นหน้าเราก็หนาวเยือก และต้องทำใจ

เงินในกระเป๋านักธุรกิจก็ไปจากกระเป๋าพวกเราโดยมีสินค้าแลกเปลี่ยน เป็นธรรมบ้างไม่เป็นธรรมบ้าง เป็นไปตามคุณภาพของผู้ซื้อ และประสิทธิภาพการควบคุมกำกับของภาครัฐ

วนกลับมาที่คุณภาพประชาชนที่ไปหย่อนบัตรเลือกตั้งอีกครั้ง

ฟังดูเป็นภาพลบมาก แต่มันเป็นเช่นนั้น