จริงๆ ชีวิตทุกคนก็มีความเสี่ยงอยู่แล้วนะครับ ตั้งแต่เช้า ก็ออกไปเสี่ยงตายบนท้องถนน เที่ยงมาก็เสี่ยงต่อสารพิษในอาหารตามร้านค้า ค่ำมาดูทีวี ก็เสี่ยงต่อการถูกหลอกล่อโดยสื่อโฆษณา กลับบ้านดึก ก็เสี่ยงต่อการถูกเมียระแวงว่าไปหากิ๊ก

ลองนึกดูดีๆ สิ่งที่เรียกว่าความมั่นคงนั้น เป็นอีกโฉมหน้าของความประมาทหรือเปล่า

ผมไปประชุมที่พิดโลก เจอเพื่อนเป็นข้าราชการ เราก็คุยเรื่องความมั่นคงกัน ผมก็บอกว่า ผมไม่เชื่อในเรื่องความมั่นคง เพราะชีวิตนี้ มันไม่มีอะไรมั่นคง

ถึงแม้ว่า หน้าที่การงานจะดูมั่นคง แต่มันจะดีได้อย่างไร หากสุขภาพกาย ใจ สังคมของเราง่อนแง่น ตึงเครียด ความมั่นคงแบบลอยๆเป็นเอกเทศจึงเป็นเรื่องเพ้อฝัน เป็นกลลวงของระบบทุนนิยม และระบบอมาตยาธิปไตยมากกว่า

สิ่งที่ผมอยากให้หันกลับมามาสนใจมากกว่า สิ่งที่เป็นไปได้ไม่ใช่เรื่อง ความมั่นคงของมนุษย์ แต่เป็นความสมดุลของมนุษย์  สมดุลทั้งด้านร่างกาย อารมณ์ สังคม สติปัญญา และต้องสมดุลแบบพอเพียงด้วยนะครับ ไม่ใช่เราสมดุล แต่ไปเบียดเบียนคนอื่น

ผมมักจะถามตัวเองอยู่บ่อยๆว่า สิ่งที่ทำกันอยู่ทุกวันนี้ สมดุลกันดีแล้วหรือยัง

คำถามนี้ อาจจะมีประโยชน์กับคนอื่นๆด้วยนะครับ