ขอบคุณอ.โรจน์ และ อ.โอ๋ มากที่กระตุ้นการคิด

การไม่เคลื่อนไหวร่างกายนานๆ ไม่ได้เป็นปัญหาแต่เฉพาะคนทำงานนั่งโตํ๊ะเท่านั้น

ดิฉันกำลังเห็นปัญหาของคนไข้เรื้อรังที่นอนบนเตียงในโรงพยาบาลนานๆ พอกลับไปบ้านกล้ามเนื้อก็จะ "ขี้เกียจ" จากไม่ค่อยได้ทำงาน

เป็นอันว่าโรคหาย แต่ย้ายที่นอนจากเตียงโรงพยาบาลเป็นเตียงที่บ้าน ปฏิเสธไม่ได้ว่าเป็นความบกพร่องของเราด้วยส่วนหนึ่ง

เจอคนไข้แบบนี้ทุกวัน โดยเฉพาะผู้สูงอายุ เมื่อเราพบว่าไม่มีสาเหตุใดๆ ที่เป็นพยาธิสภาพของการเคลื่อนไหว ดิฉันก็จะพยายามจูงใจให้คนไข้เคลื่อนไหวร่างกาย แต่ยากลำบาก เพราะมีหลายปัจจัยมากที่เราจัดการไม่ได้

ขอบอกว่าอุปสรรคสำคัญอีกอย่างคือ การที่ลูกๆ จ้างคนมาดูแล บรรดาคนดูแลจาก nursery ทั้งหลายชอบแบบไหนมากกว่ากันระหว่างให้คนไข้นอนบนเตียงเฉยๆ กับให้เคลื่อนไหวทำกิจวัตรบางอย่างที่คนไข้ทำได้

คำตอบคือ พวกเธอชอบเห็นคนไข้นอนติดเตียง และหลับทั้งวันทั้งคืนมากกว่า ดิฉันเจอแบบนี้บ่อยค่ะ

บันทึกนี้ทำให้ดิฉันคิดต่อ ถ้าไม่เกียจคร้านจะค่อยเรียลเรียงความคิดเขียนบันทึกค่ะ