ข้อเขียนมีชีวิต....

ผมกับเพื่อนเพิ่งไปพบเพื่อนอีกคนหนึ่งที่ทำงานแถวบางใหญ่ กทม. ซึ่งเราไม่พบกันมาสิบกว่าปี หลังจากแยกย้ายกันออกไป เขาทำงานในโรงเรียนสอนพิเศษ จากชีวิตที่เขาคิดว่ารุ้สึกไม่ดีนั้นคือเปิดบาร์ ได้เงินมากจริง แต่รู้สึกว่าไม่ถูกต้อง เมื่อมาสอนพิเศษในโรงเรียนสอนพิเศษ (คุ....) เขารู้สึกดีที่ได้ทำให้เด็กมีความรู้ เขาเคยพูดว่า "เราได้เห็นเด็กค่อยๆเติบโตมาด้วยความรุ้ความสามารถส่วนหนึ่งของเขา รู้สึกเหมือนเขาเป็นลูกของเราเลย" อย่างไรก็ตาม ระหว่างที่เพื่อนกำลังสอนอยู่นั้น ผมกับเพื่อนที่ไปด้วยกันก็ไปยืนมองดูตรงโน้นบ้าง นี้บ้าง เพื่อดูว่าเขาจัดการอย่างไรกัน แล้วผมก็ไปหยุดที่แผ่นบอร์ดอันหนึ่ง ที่ทางโรงเรียนประกาศให้เห็นว่า โรงเรียนดีอย่างไร ผมมองไปที่ตาของเด็กในภาพ รู้สึกว่า ไม่สดใสเอาเสียเลย ผมจึงเรียกเพื่อนที่ไปด้วยกันนั้นมา แล้วชี้ให้ดู "นุ่น (ชื่อเพื่อนชาย) ดูตาของเด็กๆสิ โดยเฉพาะคนนี้ เขาไม่สดใสเอาเสียเลย นี่มันคือชีวิตหรือ" เพื่อนก็พูดขึ้นว่า.....และต่อท้ายด้วยว่า ชีวิตมันก็อย่างนี้แหละ ผมคิดว่า คนที่อยู่บ้านนอกหรืออยู่ต่างจังหวัดนั้นได้ต้นทุนชีวิตสูง ได้เรียนรู้ธรรมชาติ แต่หลักสูตรจำนวนมาก ไม่ได้สนับสนุนสิ่งนี้อย่างแท้จริงมากนัก ผมเคยพูดกับเพื่อนว่า การศึกษาต่อไปนั้น สถาบันการศึกษาอาจไม่ใช่สิ่งจำเป็นสำหรับการเรียนรู้ของเด็กในอนาคตอีกแล้ว ขอบคุณข้อเขียนมีชีวิตที่ทำให้คิดนะครับ