อ่านแล้วรู้สึกขัดนิดๆ ครับ...หากให้แสดงความเห็นก็ขอยกตัวอย่างแผนผังมากล่าวสักนิด เพื่อคนที่ศึกษาเมื่อได้เข้ามาอ่านบันทึกร่วมด้วยจักได้รับความรู้ไปพร้อมๆ กัน...
จาก ครูบ้านนอก.คอม
สีชมพูคือ คำที่สัมผัสกัน ตามความหมายของกาพย์ฯนี้ ท่านกำหนดคำไว้ ทั้งหมด ๒๘ คำ มีทั้งหมด ๗ วรรค พึงจำไว้คือ วรรคละ ๔ คำ สิ่งที่กำหนดหรือบังคับหลักของกาพย์ฯนี้คือ คำท้ายบทต้น (ธี) กับคำท้ายวรรคสามของบทที่สอง ด้านล่าง (มี) ต้องสัมผัสกัน คำอื่นๆ ก็ไม่บังคับชัดเจน...
คำท้ายบทต้นของคุณครูคือ (อ่าน) ส่วนคำท้ายวรรคสามของบทที่สองคือ (หลาน) ไม่สัมผัสกันตรงที่วรรณยุกต์ ควรจะเป็น (ด่าน,ผ่าน,ห่าน) ใช่ไหมครับ...
ปัจจุบันในวิกิพีเดียแสดงไว้ว่ามีผู้แต่งตามแบบแผนผังด้านล่างนี้มากที่สุด คือ มีทั้งสัมผัสท้ายและสัมผัสภายในระหว่างบทของวรรคที่ ๔ และที่ ๕ ...
เมื่อปลงหนังลง
ได้ชอบประสงค์.....................จะเล่นมินาน
แม้ใช้ในคน...........................ตระกลตระการ
จะเล่นบันดาล.......................บรรโดยหรรษา
นี้คือบูรณะ
นเรนทรพระ.........................ผู้เรืองฤทธา
ข้ารังริเอง............................เลบงโสภา
ให้เล่นเตือนตา....................ตระการทุกอัน
-สมุทรโฆษคำฉันท์ สำนวนพระมหาราชครู
ยังสามารถแต่งตามแนวของท่านสุนทรภู่ที่มีคำสัมผัสกันทุกวรรค ได้อีกด้วยก็เลือกเอาได้ตามใจชอบ...ลองพิจารณาดูละกันนะครับผม