สวัสดีค่ะคุณSr..อ่านบันทึกนี้แล้ว..คิดถึง..ตอนเป็นเด็กๆ..เจ้าค่ะ..."พออ่านหนังสือเป็น"..ชอบอ่านเชอรล้อคโฮม(แปลเป็นไทยในสมัยนั้น)ชอบอ่านนิทานเรื่องเจ้าชายดำรงฤทธิ์..สนุกมาก(แอบคิดถึงตอนนั้น..และก็เลยเป็นเด็กชอบอ่าน..แบบไม่มีใครมาบอกว่า..อ่านถูกวิธี..เป็นไง..๕)...จำได้ว่า..อยากรู้ตอนจบเป็นไง..ก็อ่านตอนจบก่อน..หนังสือบางเล่มหนาอ่านจบวันเดียวไม่ได้..แม่ดุและตี..เวลากินข้าว..อีกมือมีหนังสือ..(กินไปอ่านไป)..๕...ตอนกลางคืนอ่านต่อให้จบ..เพื่อไม่ให้แม่เห็น..(คลุมโปงเปิดไฟฉาย..อ่าน..๕)..แม่ลุกไปห้องน้ำ..มาเห็นเข้า..เลย..โดนหักเบี้ยเลี้ยง..ไม่มีตังค์..ไปซื้อนิทานมาอ่านอีก..เลย๕...

ตอนโต..มีครู(อาจารย์)จบอักษรศาตร์..มาอ่าน..ให้ฟัง..ชม.วรรณคดี..(หลับไปเลย)เลย..ไม่ได้อ่านแบบที่ได้ยินมา...๕

ตอนจบ..มหาวิทยาลัย.และมีโอกาศพาตัวเองมาอยู่นอกกระลาที่เคยๆ(กระลาใบใหม่..เมืองนอก)..บอกตัวเองว่า..ไม่อ่านแล้ว..ไม่สนุก..จะเรียนโลก..(อิอิ)...มันกว้างเป็นแค่รูปสี่เหลี่ยม..เล็กๆ..แต่มันทำให้คนไม่มีเวลาอ่าน...๕..

เลยจิ้มๆมาฝาก..วันนี้..เจ้าค่ะ...(อ้อ.)มี.เด็กรุ่นนี้มาทำวิทยานิพนธ์ที่เยอรมัน..แต่จะต้องเขียนเป็นภาษาอังกฤษ..โปรเฟสเซอร์เป็นเยอรมันพูดไทยเขียนภาษาไทยได้..(น่าจะอ่านได้ด้วยนะ)..ภาษาอังกฤษที่จะเขียนส่ง..คนอังกฤษอ่านแล้วต้องแปล..กลับเป็นภาษา..อังกฤษ..อีกที...(งงงงๆๆจุงเบย...ดีนะเจ้าคะ...อ่านและเขียน)..อิอิ...