ทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลนี้ เชื่อว่าอ.คงเห็นสัจธรรมนะครับ ทั้ง "เกิด แก่ เจ็บ ป่วย ตาย" รวมอยู่ที่นี่หมด นอกนั้น การสื่อสารกับผู้ป่วยก็มีปัญหาเช่นกัน ผมคอยช่วยงาน (ห่างๆ) พยาบาลคนหนึ่งเธอกำลังทำวิทยานิพนธ์เกี่ยวกับการสื่อสารการรับรู้ของพยาบาลกับผู้ใหญ่และญาติอยู่ 

เธออยากรู้ว่า การสื่อสารในเรื่องความเป็น ความตาย ความทุกข์ ความกังวลของผู้ป่วยกับพยาบาลนั้น สอดคล้องกับสภาพจริงที่สื่อออกมาตามธรรมชาติหรือไม่ (อาการทางกาย) หรือว่าเฟก (fake)เอา เพื่อเรียกร้องความสนใจ

ในขณะพยาบาลมีจรรยาบรรณ วิชาชีพและคุณธรรมลึกๆ ถึงมวลมนุษยชนหรือไม่ว่า คนป่วยนั้นไม่ใช่ญาติ แต่ดูแลให้ด้วยจิตเมตตาธรรมหรือเพื่อประโยชน์ (เงินเดือน) หรือเพื่อหน้าที่บังคับ ผมคิดว่า กรณีของอ. ก็คงคล้ายกับกรณีอื่นๆ อีกมากนะครับ ที่ผู้ป่วยกับพยาบาลมีปัญหาเรื่องนี้ 

อีกประเด็นหนึ่ง เมื่อครั้งผมป่วยนอนที่รพ.พยุพราชฯ ที่อ.จอมบึงราชบุรี ผมสังเกตเห็นพยาบาลดูแลเช็ดล้างบาดแผลผู้ป่วยที่ช่วยตัวเองไม่ได้ เห็นเธอทำคนเดียว ผมนึกถึงแก่นธาตุแท้คำว่า "เพศแม่" เลยครับ นี่คือ ผลผลิตของความเป็นเพศแม่อีกบทบาทหนึ่ง ที่ผมซาบซึ้งมาก จนติดตาผมอยู่ทุกวันนี้ 

ในขณะอีกภาพหนึ่ง ผมกลับกระอักกระอ่วนใจเมื่อเห็นภาพผู้หญิงประกวดนางงาม นางแบบ นางงามเมือง นางโฆษณา นางพริตตี้ ฯ ที่นุ่งน้อย ปิดน้อง ลั้ลล้าอยู่กับบทบาทที่ถูกมอบให้ด้วยความเริงร่า ท้าทายสายตาหนุ่มๆ ทำให้เห็นว่า คุณค่าและธาตุแท้ของพวกเธอมีแค่นี้หรือ แต่ผมคงต้องยอมรับเหตุผลส่วนตัวของเธอนะครับ