ในอดีตพระเนื้อทองคำเซียนแท้ๆจะไม่เล่นโดยตรงนะครับ เพราะทำปลอมได้ง่ายและพิจารณาได้ยาก เนื่องจากคุณสมบัติของทองนั้น การเกิดสนิมนั้นพิจารณายากและถ้าทำความสะอาดก็แทบจะแยกเก่าใหม่ไม่ได้ สนิมน้ำหมากแดงอมชมพูก็มองแทบไม่เห็น พอมายุคนี้พวกเศษรฐีโง่ๆต้องการอวดรวยว่าเหนือกว่าชาวบ้านก็เลยต้องเป็นเนื้อทองคำเท่านั้น ทั้งๆที่บางทีประวัติการสร้างก็ไม่มี เลยถูกเซียนไร้จรรยาบรรณหลอกเอา บางคนเขียนตำราว่ารุ่นนี้มีแต่เนื้อเงินเท่านั้น นอกนั้นปลอมหมด เพราะตัวเองมีเองมีเนื้อเงิน จนวันดีคืนดีก็มีเนื้อทองคำโผล่มา ส่วนเนื้อทองแดง อัลปาก้า บอกเก๊เฉยๆอย่างนั้นเอง คนอ่านก็โง่หลงเชื่อว่าหนังสือคงไม่หลอก แต่ถ้าพิจารณาให้ดีๆแล้วในราวปี2500 ท่านก็ยังไม่ดัง เหรียญที่สร้างก็ควรเป็นเนื้อพื้นๆที่สามารถสร้างกันได้ทั่วไป ไม่ใช่มีแค่เนื้อเงินแล้วมาเพิ่มเนื้อทองคำในภายหลัง อย่างนี้สำหรับเซียนรุ่นเก่าเขาไม่เรียกคนพวกนี้ว่าเซียนหรอกครับ เขาเรียก"เสี้ยน"หรือ"ผีสนาม" อุปโลกช์กันเขาไป วงการเสื่อมเพราะคนพวกนี้ ขาดมาตราฐานเพราะสื่ออยู่ในมือก็แค่นั้น พวกคนรวยที่อัตตาสูงๆก็เป็นตัวเร่งให้วงจรอุบาก์ทเกิดเร็วขึ้น พอทักท้วงก็โกรธหาว่าไม่มีปัญญาหาแล้วมาว่าคนอื่น ก็ตัวใครตัวมันแหละครับ ในสมัยก่อนที่สะสมพระเครื่องกันเพราะประสบการณ์ล้วนๆ เพราะเครื่องที่สะสมก็ประเภทคงกระพันชาตรีหรือแคล้วคลาดเพราะเห็นได้ง่าย พิสูจน์กันได้นั่นเอง ก็ก็ว่ากันไปตามถนัดครับทุกท่าน ใช้สติปัญญาไตร่ตรองก็คงเห็นได้เอง..สวัสดี