อ่านแล้วคิดถึงบทพระราชนิพนธ์เรื่องท้าวแสนปม ของล้นเกล้ารัชกาลที่ 6 นี้ค่ะ

  ในลักษณ์นี้หนาน่าประหลาด เป็นเชื้อชาตินักรบกลั่นกล้า
เหตุไฉนย่อท้อรอรา หรือจะกล้าแต่เพียงวาที

เห็นแก้วแวววับที่จับจิต ไยไม่คิดอาจเอื้อมให้เต็มที่
เมื่อไม่เอื้อมจะได้อย่างไรมี อัญมณีฤาจะโลดไปถึงมือ

* อันของสูงแม้ปองต้องจิต ถ้าไม่คิดปีนป่ายจะได้หรือ
ไม่ใช่ของตลาดที่อาจซื้อ หรือแย่งยื้อถือได้โดยไม่ยอม

** ไม่คิดสอยมัวคอยดอกไม้ร่วง คงชวดดวงบุปผชาติสะอาดหอม
ดูแต่ภุมรินเที่ยวบินตอม  จึงได้ดอมคมกลิ่นสุมาลี

ก็แล้วแต่ว่า ของสูงนั้นคู่ควรแก่การปีนป่ายไขว่คว้าหรือไม่นะคะ แต่อย่ายอมแพ้เสียแต่แรกล่ะ